ืนอยู่ข้างๆ รีบยุยง “การที่มันทำแบบนี้ เท่ากับประกาศสงครามกับตระกูลจ้าวและสำนักดาบวายุของข้า! ข้าจะขอให้ท่านอาจารย์ส่งศิษย์พี่มาจัดการมัน!”
จ้าวฟางหรี่ตาลง ใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนจะแสยะยิ้มอำมหิต
“เตรียมโลงศพไว้รองั้นรึ… ดี! ข้าจะเตรียมไว้ให้จริงๆ แต่เป็นโลงสำหรับใส่ศพคนทั้งตระกูลหลง!”
“ส่งข่าวไปบอก ‘พี่ใหญ่’ ที่เมืองหลวง… บอกว่าตระกูลเรากำลังถูกคุกคามโดยจอมมาร ให้เขาส่งยอดฝีมือกลับมาด่วนที่สุด! และประกาศออกไปว่า อีกเจ็ดวัน ในงานประลองยุทธ์ประจำเมือง ข้าจ้าวฟาง จะท้าประลองเป็นตายกับผู้นำตระกูลหลง!”
“ข้าจะบดขยี้พ่อมันต่อหน้าต่อตา แล้วค่อยถลกหนังไอ้ลูกชายสารเลวนั่นให้สาสม!”
…
ตัดกลับมาที่เรือนตะวันตก ตระกูลหลง
หลงเฉินนั่งอยู่บนหลังคาเรือน มองดูดวงอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นขอบฟ้า แสงสีทองสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา ทำให้ดูราวกับรูปสลักเทพเจ้าที่ไร้ความรู้สึก
ในมือของเขาถือ “หินสีดำ” หรือไข่ของเสี่ยวเฮยที่ตอนนี้เริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น พร้อมกับแสงสีทองจางๆ ที่ลอดออกมา
“ดูเหมือนเจ้าเองก็ใกล้จะตื่นเต็มทีแล้วสินะ…” หลงเฉินยิ้มบางๆ
เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำลงไปเมื่อคืน คือการราดน้ำมันลง
