ตอนที่ 9: การลอบสังหารยามวิกาล
ราตรีสงัดปกคลุมเมืองหมอกเมฆา แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเข้มของคฤหาสน์ตระกูลหลง ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิวราวกับเสียงกรีดร้องของภูตผี ท่ามกลางความเงียบเชียบที่ดูเหมือนจะสงบสุข ภายในเรือนตะวันตกที่ทรุดโทรมของหลงเฉินกลับเต็มไปด้วยไอสังหารที่แฝงเร้น
ภายในห้องนอน หลงเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้ รอบกายรายล้อมไปด้วยหินปราณระดับต่ำที่เขาเพิ่งรีดไถมาจากตระกูลนาหลัน แสงสีขาวนวลจากหินปราณค่อยๆ หรี่แสงลงและกลายเป็นหินสีเทาไร้ค่าทีละก้อน พลังปราณบริสุทธิ์ถูกสูบเข้าไปในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุหมุน
“วิชามังกรอสูรกลืนโลหิตช่างตะกละตะกลามนัก…”
หลงเฉินลืมตาขึ้นช้าๆ เป่าลมหายใจขุ่นมัวออกมาเป็นสาย ดวงตาของเขาทอประกายสีแดงฉานวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไป
“หินปราณสองร้อยก้อน ช่วยให้ข้าเลื่อนระดับมาถึง ‘ก่อรากฐานขั้นที่ 5’ ได้เพียงเท่านั้น… ดูท่าทรัพยากรในเมืองเล็กๆ นี้คงจะไม่เพียงพอสำหรับข้าในระยะยาว”
เขาก้มมองที่หน้าอกเสื้อ หินสีดำปริศนาหรือ “ไข่ของเสี่ยวเฮย” ยังคงสั่นระริก มันแอบขโมยดูดซับพลังปราณไปถึงสามส่วน แต่หลงเฉินก็ไม่ได้ห้ามปราม ยิ่งมันฟักตัวเร็วเท่าไหร่ เขา
