นเขาก็ยื่นมือออกไปจับข้อมือของนักฆ่าที่กำลังถือดาบ
หมับ!
ผิวหนังที่มือของหลงเฉินเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ เกล็ดมังกรจางๆ ปรากฏขึ้นใต้ผิวหนัง พละกำลังจากสายเลือดมังกรอสูรทำให้มือของเขาแข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก
“ปล่อยข้า!” นักฆ่าพยายามกระชากมือกลับแต่ไม่เป็นผล มันรู้สึกเหมือนถูกภูเขาทั้งลูกกดทับข้อมือไว้
“เจ้าชอบใช้มีดนักใช่ไหม?” หลงเฉินกระซิบข้างหู น้ำเสียงเย็นเยือกบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “งั้นลองชิมรสชาติมีดของตัวเองดูบ้าง”
กร๊อบ!
หลงเฉินบิดข้อมือของนักฆ่าจนหักพับ แล้วบังคับมือที่ถือดาบของมันให้แทงย้อนกลับเข้าหาตัว
ฉึก!
ดาบโค้งปักเข้าที่หน้าท้องของหัวหน้านักฆ่าจนมิดด้าม เลือดสีแดงสดทะลักออกมา
“อึก...” นักฆ่าเบิกตากว้าง มองหน้าเด็กหนุ่มด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ยัง… ยังไม่ตายหรอก” หลงเฉินยิ้มเหี้ยม “ข้าหลบจุดสำคัญให้เจ้าแล้ว ข้าแค่ต้องการให้เจ้ามีสติอยู่ เพื่อตอบคำถามข้า”
หลงเฉินดึงดาบออกแล้วเตะตัดขาจนมันคุกเข่าลง เขาหยิบเข็มเงินเล่มสุดท้ายออกมา จ่อที่ดวงตาของมัน
“จ้าวหยิง หรือ พ่อของมัน จ้าวฟาง?”
“อ๊ากก! อย่า! ข้าบอกแล้ว! เป็นผู้นำตระกูลจ้าว… จ้าวฟาง! มันสั่งให้เอาหัวเจ้าไป!” นักฆ่ารีบตะโกนลั่นเมื
