ที่น่ากลัวยิ่งกว่าดาบ
ฉึก! ฉึก!
หลงเฉินสะบัดข้อมือกลางอากาศ เข็มเงินสองเล่มพุ่งเข้าปักที่ “จุดไป่ฮุ่ย” (กลางกระหม่อม) ของนักฆ่าที่กำลังดิ้นทุรนทุรายทั้งสองคนอย่างแม่นยำ
ร่างของพวกมันกระตุกเฮือก แล้วล้มตึงลงกับพื้นทันที… ตายสนิทโดยไร้เสียงร้อง เข็มเงินตัดขาดเส้นประสาทสั่งการของสมองในเสี้ยววินาที
หลงเฉินพลิกตัวกลางอากาศ ลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวล ยืนประจันหน้ากับหัวหน้านักฆ่าที่เหลือเพียงคนเดียว
“เจ้า… เจ้าไม่ใช่นายน้อยขยะ!” หัวหน้านักฆ่าเสียงสั่นเครือ มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากเด็กหนุ่มตรงหน้า มันเป็นนักฆ่ามาสิบปี แต่ไม่เคยเจอจิตสังหารที่รุนแรงขนาดนี้มาก่อน
“ข้าไม่เคยบอกว่าข้าใช่” หลงเฉินตอบเสียงเรียบ พลางก้าวเดินเข้าไปหาช้าๆ “ใครส่งแกมา? ตระกูลจ้าวสินะ?”
“รู้แล้วก็ตายซะ!”
หัวหน้านักฆ่ากัดฟันข่มความกลัว มันระเบิดพลังปราณระดับหลอมรวมขั้นกลางออกมาดาบโค้งในมือพุ่งเข้าใส่ลำคอของหลงเฉินด้วยความเร็วสูง หมายจะตัดหัวในดาบเดียว
ความเร็วระดับนี้ สำหรับหลงเฉินคนเก่าคงมองไม่ทัน แต่สำหรับหลงเฉินคนนี้…
“ช้า… ช้าเกินไป”
หลงเฉินเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อย คมดาบเฉียดคอหอยเขาไปเพียงเส้นยาแดง จากนั้
