สะท้อนแสงจันทร์
ฉึก! ฉึก!
ดาบทั้งสองเล่มแทงทะลุผ้าห่มอย่างแม่นยำ แต่มือของพวกมันกลับสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่า… ไม่มีเนื้อหนัง มีแต่หมอนข้างเก่าๆ!
“กับดัก!” หัวหน้านักฆ่าคำรามลั่น “ถอย!”
แต่สายไปเสียแล้ว
เฟี้ยว!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น เส้นเอ็นใสบางเฉียบที่หลงเฉินขึงไว้รอบเตียงถูกกระตุก กลไกง่ายๆ ที่ทำจากไม้ไผ่ดีดผงแป้งสีขาวฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณเตียง
“แค่กๆ! ผงพริกไทย?” นักฆ่าคนหนึ่งสำลัก แต่มันคิดผิด
“อ๊ากกกกกก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นทันทีที่ผงแป้งสัมผัสโดนดวงตาและผิวหนัง มันไม่ใช่พริกไทย แต่มันคือ “ผงพิษเกล็ดงู” ที่หลงเฉินสกัดมาจากสมุนไพรเหลือใช้ มันมีฤทธิ์กัดกร่อนเนื้อเยื่ออ่อนอย่างรุนแรง ดวงตาของนักฆ่าทั้งสองเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา และผิวหนังเริ่มปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกไฟเผา
“ข้างบน!” หัวหน้านักฆ่าซึ่งยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังไหวตัวทัน มันเงยหน้าขึ้นมองที่ขื่อคาน
สิ่งที่มันเห็นคือดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งที่จ้องมองลงมาราวกับยมทูต
หลงเฉินทิ้งตัวลงมาจากเพดาน ศีรษะดิ่งลงพื้น ในมือคีบ “เข็มเงิน” ยาวสามนิ้วไว้สี่เล่ม เข็มเหล่านี้คืออุปกรณ์ฝังเข็มรักษาคน แต่ในมือของจักรพรรดิโอสถคลั่ง… มันคืออาวุธสังหาร
