ปทั่วบริเวณ
“โอ้…” หลงเฉินลากเสียงยาว มุมปากยกยิ้มเหยียดหยาม “ข้าก็สงสัยว่าทำไมคุณหนูจ้าวถึงได้อารมณ์ฉุนเฉียวนัก ที่แท้ก็เพราะเจ้าเพิ่งไปเสียเงินซื้อ ‘ขยะราคาแพง’ มานี่เอง”
จ้าวหยิงชะงัก นางรีบคว้าตะกร้ามาถือไว้แล้วเชิดหน้าขึ้น “หุบปากเน่าๆ ของเจ้าซะ! เจ้าจะไปรู้อะไร นี่คือ ‘หญ้าวิญญาณเจ็ดใบ’ อายุห้าสิบปีที่ข้าเพิ่งประมูลมาจากหอการค้าในราคาสามพันเหรียญทอง! มันมีสรรพคุณช่วยทะลวงคอขวดพลังปราณ คนไร้รากฐานวรยุทธ์อย่างเจ้า ชาตินี้คงไม่มีวาสนาแม้แต่จะได้ดมกลิ่นของมัน!”
ฝูงชนในตลาดเริ่มมุงดูมากขึ้นเมื่อได้ยินราคา “สามพันเหรียญทอง” เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ หลายคนมองจ้าวหยิงด้วยสายตาชื่นชมในความมั่งคั่งและวาสนา
“หญ้าวิญญาณเจ็ดใบ?” หลงเฉินหัวเราะในลำคอ “โง่เขลาเบาปัญญา… ตระกูลจ้าวสั่งสอนลูกหลานมาให้มีความรู้เพียงหางอึ่งแค่นี้หรือ?”
“เจ้าว่าใครโง่!” จ้าวหยิงตวาดลั่น
หลงเฉินก้าวเดินเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว สายตาคมกริบมองทะลุปรุโปร่ง
“เจ้าบอกว่านั่นคือหญ้าวิญญาณเจ็ดใบสินะ… ดูให้ดีๆ สิแม่นางจ้าว ใบของมันมีเจ็ดแฉกก็จริง แต่เส้นใบกลับมีสีม่วงคล้ำแทนที่จะเป็นสีเขียวมรกต และกลิ่นหอมฟุ้งที่เจ้าภูมิใจหนักหนานั่น… มันไ
