ม่ใช่กลิ่นของพลังปราณบริสุทธิ์ แต่มันคือกลิ่นของ ‘ผงเสน่ห์รากราคะ’ ที่พ่อค้าหน้าเลือดเอามาพรมไว้เพื่อกลบกลิ่นเหม็นสาบต่างหาก!”
“เจ้าพูดพล่อยๆ!” หลี่เฟิงตะคอก “เจ้าอิจฉาที่คุณหนูจ้าวมีของวิเศษล่ะสิ!”
“ของวิเศษบ้าบออะไรกัน” หลงเฉินส่ายหัวด้วยความเวทนา “เจ้าสิ่งนี้แท้จริงแล้วมันคือ ‘หญ้ามารกินศพ’ ที่มักจะขึ้นตามหลุมฝังศพเก่าๆ มันดูดซับไอความตายเป็นอาหาร รูปร่างคล้ายหญ้าวิญญาณเจ็ดใบถึงเก้าส่วน แต่สรรพคุณตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง… หากเจ้ากินมันเข้าไป ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยทะลวงขั้น แต่มันจะกัดกินเส้นลมปราณของเจ้าจนเน่าเปื่อย และทำให้ใบหน้าสวยๆ ของเจ้าขึ้นฝีหนองจนดูไม่ได้ไปตลอดชีวิต!”
คำพูดของหลงเฉินเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ
จ้าวหยิงหน้าซีดเผือด นางมองสมุนไพรในมือด้วยความสั่นเครือ “มะ… ไม่จริง! ท่านลุงที่ร้านขายยาบอกว่ามันคือของแท้!”
“งั้นเจ้าลองหักก้านมันดูสิ” หลงเฉินท้าทาย พลางกอดอกมองด้วยสายตาเย้ยหยัน “ถ้าเป็นหญ้าวิญญาณเจ็ดใบ ยางของมันจะต้องใสเหมือนน้ำค้าง แต่ถ้าเป็นหญ้ามารกินศพ… ยางของมันจะมีสีเหลืองขุ่นและเหม็นเหมือนน้ำเหลืองศพ”
จ้าวหยิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่แรงกดดันจากสายตาคนรอบข้างทำให้น
