างจำต้องพิสูจน์ นางกลั้นใจใช้นิ้วเล็บจิกไปที่ก้านสมุนไพรแล้วหักเบาๆ
เป๊าะ!
ทันทีที่ก้านหัก ของเหลวสีเหลืองข้นคลั่กก็ไหลเยิ้มออกมา พร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงที่ตลบอบอวลไปทั่ว จนกลบกลิ่นหอมจางๆ ก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น
“อ๊ายยยยย!”
จ้าวหยิงกรีดร้องลั่น นางขว้างตะกร้านั้นทิ้งลงพื้นราวกับจับโดนงูพิษ กลิ่นเหม็นเน่าทำให้นางอยากจะอาเจียน
“เหม็นมาก! เหมือนกลิ่นซากศพจริงๆ ด้วย!”
“สวรรค์ช่วย! คุณหนูจ้าวถูกหลอกขายของเก๊ราคาสามพันเหรียญทอง!”
“นายน้อยหลงเฉินพูดถูก! เขาดูแค่วูบเดียวก็รู้แจ้ง ความรู้เรื่องสมุนไพรของเขาช่างลึกล้ำนัก!”
เสียงซุบซิบและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเริ่มดังขึ้นจากฝูงชน ความอับอายขายหน้าถาโถมเข้าใส่จ้าวหยิงจนนางแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เงินสามพันเหรียญทองไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แต่สิ่งที่เสียไปมากกว่าเงินคือหน้าตาและศักดิ์ศรี
นางเงยหน้าขึ้นมองหลงเฉินด้วยดวงตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น แทนที่จะโกรธพ่อค้าที่หลอกขาย นางกลับโกรธคนเปิดโปงอย่างหลงเฉินที่ทำให้นางต้องขายหน้าประชาชี
“หลงเฉิน!! เจ้า… เจ้าจงใจฉีกหน้าข้า!” นางชี้หน้าด่ากราด ตัวสั่นเทิ้ม
“ข้าแค่พูดความจริง” หลงเฉินยักไหล่ สีหน้ากวนประสาท “อันที่จริง เ
