จ้าควรจะขอบคุณข้าด้วยซ้ำที่ช่วยชีวิตเจ้าไว้ ถ้าเจ้ากินไอ้หญ้าเน่านั่นเข้าไป ป่านนี้เจ้าคงได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้ว… แต่ก็นะ ความโง่เขลามันรักษายากยิ่งกว่าโรคภัยเสียอีก”
ประโยคสุดท้ายเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ
“ฆ่ามัน!!” จ้าวหยิงกรีดร้องเสียงแหลม “ฆ่าไอ้สวะนี่ซะ! ใครตัดลิ้นมันมาให้ข้าได้ ข้าให้รางวัลหนึ่งพันเหรียญทอง!”
สิ้นเสียงคำสั่ง องครักษ์ตระกูลจ้าวสี่คนก็ชักดาบออกมาทันที พวกมันเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อรากฐานขั้นกลาง ล้อมกรอบหลงเฉินไว้ทุกทิศทาง
“เจ้าทำตัวเองนะไอ้หนู” หลี่เฟิงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “อย่าโทษที่ข้าโหดร้าย!”
หลงเฉินมองดูคมดาบที่วาววับรอบตัว แต่แทนที่จะหวาดกลัว เขากลับถอนหายใจออกมาเบาๆ มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในอกเสื้อ สัมผัสไออุ่นจากหินสีดำ และอีกข้างหนึ่งเลื่อนไปจับด้ามมีดสั้นสนิมเขรอะที่เหน็บอยู่ข้างเอว
“เฮ้อ… ข้าอุตส่าห์ใช้วาจาตักเตือนด้วยความหวังดี แต่พวกเจ้ากลับตอบแทนข้าด้วยคมดาบ”
ดวงตาของหลงเฉินเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็ง จิตสังหารที่ซ่อนเร้นไว้เริ่มแผ่ออกมาจางๆ
“ในเมื่อพวกเจ้าอยากจะลองของ… ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ แต่จำไว้ว่า ดาบของข้าเมื่อชักออกมาแล้ว มันจะไม่กลับเข้าฝัก
