ตอนที่ 4: เผชิญหน้าบิดา
เสียงตวาดแหลมสูงของฮูหยินรอง “หลิวเหม่ย” ดังกึกก้องไปทั่วลานเรือนตะวันตก ราวกับเสียงของอีแร้งที่กำลังหิวกระหาย นางยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูเรือนที่พังยับเยิน ล้อมรอบด้วยองครักษ์ตระกูลชุดเกราะสีดำนับสิบคน ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นสภาพของคนรับใช้คนสนิทอย่างหม่าลิ่ว ที่วิ่งหนีออกไปในสภาพเลือดท่วมตัวและมีตะเกียบปักคอ
“ไอ้ลูกสวะ! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงลงมืออำมหิตกับคนของข้า! วันนี้ข้าจะให้พวกองครักษ์หักขาทั้งสองข้างของเจ้า สั่งสอนให้รู้ว่าใครคือผู้คุมกฎในบ้านหลังนี้!”
ประตูเรือนที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดออก...
แต่สิ่งที่ก้าวออกมาหาใช่เด็กหนุ่มขี้ขลาดตาขาวที่นางเคยรู้จัก ไม่ใช่ “หลงเฉิน” ที่มักจะตัวสั่นงันงกและก้มหน้าขอขมาทุกครั้งที่นางขึ้นเสียง
ร่างที่ก้าวออกมานั้นยืนหลังตรงสง่าผ่าเผย ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาคู่คมกวาดมองกลุ่มองครักษ์และฮูหยินรองราวกับมองดูก้อนหินริมทาง บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนองครักษ์บางคนเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
“เสียงดังเอะอะโวยวายอะไรแต่เช้า…” หลงเฉินแค่นเสียงถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงอำนาจ “รบกวนเวลาพักผ