ร้องห้ามเสียงหลง เพราะนี่มันไม่ใช่ยารักษา แต่มันคือน้ำแกงนรกที่ใครกินเข้าไปต้องตายภายในเจ็ดก้าว
แต่หลงเฉินกลับมองมันด้วยแววตาพึงพอใจ
“ยาพิษชำระไขกระดูก... เสร็จสมบูรณ์”
เขาไม่รอช้า ยกกระถางธูปขึ้นจรดริมฝีปากและกระดกของเหลวสีดำข้นหนืดนั้นลงคอไปจนหมดหยดสุดท้าย รสชาติของมันขมฝาดและแสบร้อนราวกับกลืนถ่านไฟแดงๆ ลงไป
“อึก!”
ทันทีที่ยาตกถึงท้อง ร่างกายของหลงเฉินก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดมหาศาลระเบิดออกที่จุดตันเถียนราวกับมีระเบิดถูกจุดขึ้นภายในร่างกาย ความร้อนดั่งลาวาไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดและเส้นลมปราณทุกเส้น ปะทะเข้ากับความเย็นยะเยือกของพิษเจ็ดหนอนที่ฝังรากมานานปี
สงครามระหว่างพิษร้อนและพิษเย็นปะทุขึ้นในร่างกายที่ผอมแห้ง
“อ๊ากกกกก!”
หลงเฉินกัดฟันแน่นจนเลือดซึมไรฟัน เพื่อกลั้นเสียงร้องไม่ให้ดังออกไปข้างนอก เหงื่อกาฬไหลพรากราวกับอาบน้ำ ใบหน้าแดงก่ำสลับกับเขียวคล้ำ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอราวกับตัวหนอนที่กำลังดิ้นพล่าน
ความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่แค่เจ็บปวดธรรมดา แต่มันเหมือนกับการถูกถลกหนังและขูดกระดูกทั้งเป็น พิษใหม่กำลังกัดกร่อนสิ่งอุดตันในเส้นลมปราณอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่พิษเก่
