ฆ่าคนในทันที แต่จะค่อยๆ กัดกร่อนรากฐานการบำเพ็ญเพียร ทำให้เส้นลมปราณอุดตัน ร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นคนพิการ และสุดท้ายก็จะตายอย่างทรมานเมื่อพิษเข้าสู่หัวใจ
“น่าสนใจ…” ดวงตาของหลงเฉินวาวโรจน์ขึ้นท่ามกลางความมืด “ไอ้หนูหลงเฉินคนเก่าไม่ได้ร่างกายอ่อนแอโดยกำเนิด แต่มีคนวางยาพิษมันมาตั้งแต่เด็ก… คนที่ทำแบบนี้ได้ ต้องเป็นคนใกล้ชิดในตระกูลหลงเท่านั้น”
ความทรงจำของร่างเดิมฉายภาพบิดา “หลงจ้าน” ผู้นำตระกูลหลงที่รักลูกชายดั่งแก้วตาดวงใจ พยายามเสาะหาหมอเทวดามารรักษาลูกชายแต่ก็ไร้ผล จนตระกูลหลงที่เคยยิ่งใหญ่เริ่มตกต่ำลงเพราะเสียทรัพยากรไปกับการรักษาเขา
“วางยาข้าไม่พอ ยังคิดทำลายตระกูลข้า… ช่างกล้าหาญยิ่งนัก”
หลงเฉินเหยียดยิ้มเย็นยะเยือก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูไร้เดียงสาเหมือนนายน้อยคนเดิมอีกต่อไป แต่มันคือรอยยิ้มของพญามารที่เพิ่งตื่นจากนิทรา
เขายกมือที่สั่นเทาขึ้นมากดจุดชีพจรบริเวณหน้าอกสองสามจุดเพื่อห้ามเลือดภายในและบรรเทาความเจ็บปวด เทคนิคการกดจุดนี้แม่นยำและรวดเร็ว เกินกว่าที่หมอธรรมดาในเมืองบ้านนอกแห่งนี้จะจินตนาการได้
“หวังอี้… ตระกูลจ้าว… และหนอนบ่อนไส้ในตระกูลหลง…”
หลงเฉินเอ่ยชื่อศัตรูออกมา
