ีหน้าทอแววเหลือเชื่อ
เสวียตงรู้สึกคล้ายมีบางอย่างติดคอ มันพยายามเค้นรอยยิ้ม แต่ไม่รู้ตัวเลยว่ารอยยิ้มของมันยังขัดตากว่าร่าไห้เสียอีก “อย่าได้กล่าวเรื่องที่ไม่เป็นมงคลเช่นนี้ได้หรือไม่… …”
หลินเชียนแย้มยิ้ม จากนั้นกล่าวอย่างเคร่งขรึมจริงจัง “ข้าตายได้ แต่คุนหลุนไม่อาจพ่ายแพ้”
กล่าวจบคำ มันก็หมุนตัวเดินตรงไปที่ช่องประตูกระโจมแม่ทัพ
แสงสว่างเจิดจ้าจากภายนอกส่องเข้ามาจากช่องประตู เงาร่างของหลินเชียนถูกบดบังอยู่ภายใต้แสงเงา จนผู้คนไม่อาจมองเห็นโฉมหน้าของมันชัดตา ทันใดนั้นฝีเท้าของมันสะดุดลงเล็กน้อย
“นับแต่วันนี้ไป พวกเจ้าไม่ต้องกังวลกับเหวยเสิ้ง”
สุ้มเสียงนั้นดังมาจากแสงสว่างภายนอก ยังคงทระนงถือดีเหมือนเช่นปกติ
