งลำพัง
สัตว์ประหลาดร่างมหึมาเช่นนี้ มีพลังชีวิตที่เข้มแข็งจนคนทั่วไปไม่อาจจินตนาการได้
หลินเชียนเหม่อมองยอดเขาหลักของคุนหลุนที่หลงเหลือเพียงครึ่งน้าตาสองสายทะลักลงจากเบ้า ใบหน้าขาวซีดดุจคนตาย คล้ายดวงวิญญาณแตกสลายสิ้น ปล่อยให้น้าตาไหลอาบหน้าอย่างไม่อาย คนยืนทื่อประหนึ่งตอไม้อยู่เช่นนั้น ไม่ขยับเคลื่อนไหวเป็นเวลานาน
ความเจ็บปวดรวดร้าวในใจมันยามนี้ ไม่มีสิ่งใดจะมาบรรยายได้นับตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อย การปกป้องคุนหลุนก็เป็นความฝันของมัน และเมื่อมันเติบใหญ่ขึ้นมา จุดมุ่งหมายนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาก่อน
การเสียสละของเหล่าผู้อาวุโส อาจารย์ของมันที่มอบดวงวิญญาณให้แก่กระบี่เทพไท่กู่ ท่านทั้งหลายเหล่านั้นล้วนเป็นแบบอย่างที่ทำให้ศรัทธาความเชื่อของมันยิ่งลึกล้ามากขึ้น
นับตั้งแต่รับมอบคุนหลุนจากอาจารย์ของมัน หลินเชียนเพียรพยายามอย่างสุดความสามารถ ไม่กล้าหย่อนยานแม้แต่น้อย ทว่าคุนหลุนในมือของมันกลับต้องแบกรับความอัปยศอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
กระทั่งยอดเขาหลักอันเป็นหัวใจของคุนหลุน ยังถูกศัตรูฟันขาดลงมา
มันมองไปรอบ ๆ สิ่งที่พบเห็นคือสายตาแข็งทื่อและโศกเศร้าของบรรดาศิษย์ทั้งหลาย เสียงสะอื้นไห้ของพวกมันยังดังระงมอยู่ข้างหู
หลินเชียนรู้สึกราวกับว่าหัวใจถูกมีดกรีดแทง
เสวียตง มู่เซวียนและเหล่าแม่ทัพนายกองอื่น ๆ ซึ่งเร่งรุดกลับมาโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด เมื่อเห็นหลินเชียน ต้องพากันถอนหายใจอย่างโล่งอกนับตั้งแต่ที
