่หลินเชียนพ่ายแพ้ เหล่าชนชั้นผู้นำของคุนหลุนเพิ่งจะได้รวมตัวกันพร้อมหน้าเป็นครั้งแรก
ทุกใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ทุกคนมองดูหลินเชียนเป็นตาเดียว บุรุษผู้นี้เคยนำพาพวกมันไปสู่ชัยชนะนับครั้งไม่ถ้วน แววตาของพวกมันยังไม่สูญสิ้นความหวัง ตราบใดที่บุรุษผู้นี้ยังคงอยู่ พวกมันจะไม่มีวันหมดหวังต่อชัยชนะ
คุนหลุนทั้งมวลจ้องมองผู้นำของพวกมัน ผู้เป็นดั่งสัญลักษณ์ของพวกมัน
“ในประวัติศาสตร์ของคุนหลุน เราไม่เคยต้องเสื่อมเสียศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้มาก่อน” สุ้มเสียงลึกของหลินเชียนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ดังกังวานผ่านอินกุย กระจายเสียงของมันไปทั่วทุกมุมในคุนหลุน
“นี่เป็นความผิดพลาดของข้า เป็นความรับผิดชอบของข้า หลังจากสงครามครั้งนี้ โดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ ข้าจะสละตำแหน่งเจ้าสำนักในทันที”
เสียงอุทานอย่างเหลือเชื่อดังอึงอลในทุกมุมของคุนหลุน แต่ละคนดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกใจ เสวียตง มู่เซวียนกับพวกทั้งหลาย
สีหน้าแปรเปลี่ยน การตัดสินใจครั้งนี้ หลินเชียนกลับไม่ได้ปรึกษาหารือกับพวกมันก่อน
“สุนัขขี้แพ้อย่างข้า ไม่มีหน้าจะมาเป็นเจ้าสำนักคุนหลุนอีก”
ในสุ้มเสียงของหลินเชียน ทุกคนฟังออกถึงความสำนึกผิด ความเศร้าสลดหดหู่ หลายคนดวงตาแดงก่า ยอดเขาสำคัญของคุนหลุนถูกฟันลงมาก่อนหน้านี้ย่อมมีคนไม่น้อยโทษว่าหลินเชียน ถึงกับโกรธเคืองมันอยู่บ้าง
แต่ในยามนี้ไม่มีผู้ใดตำหนิมันอีกแล้ว
นี่คือบุรุษที่เห็นว่าคุนหลุนมีน้าหนั
