นดิน เผ่าปิศาจทั้งมวลจะเสื่อมทรุดลง
“นี่เป็นเพียงศึกภายในของเผ่าปิศาจ จะอย่างไรล้วนเป็นเผ่าปิศาจด้วยกัน… …” โหยวซือหย่าเค่ออดกล่าวมิได้ มันแม้ถือกำเนิดจากวิหารเทพ
ปิศาจ ทั้งไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อหมิงอ๋อง แต่… …ความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับเผ่าปิศาจทั้งมวล… …”
ประมุขเทพปิศาจหันขวับมาทันที ถลึงตาจ้องเทพปิศาจลำดับสามโหยวซือหย่าเค่อ ดวงตาราวกับว่ามีเปลวไฟพวยพุ่งออกมา “หุบปาก!โหยวซือหย่าเค่อ นับแต่วันนี้ไปกองพันโหยวซือมอบให้เหล่าเอ้อ7เป็นผู้ควบคุมดูแล!”
โหยวซือหย่าเค่อใบหน้าซีดขาวราวขี้เถ้า แต่จากนั้นเพลิงโทสะที่ไม่อาจระงับพวยพุ่งขึ้นบนใบหน้า มันแค่นหัวร่ออย่างเย็นชา “ฮ่า! ท่านเสียสติไปแล้ว!”
ประมุขเทพปิศาจใบหน้าทอประกายฆ่าฟัน
“เป็นไร? คิดฆ่าข้าด้วยกระมัง?” โหยวซือหย่าเค่อเชิดศีรษะอย่างทระนงถือดี แต่ดวงตาเย็นเยียบราวน่าแข็ง “หากมีกำลังขวัญก็เข้ามา!”
กล่าวจบคำก็หมุนตัวออกจากห้องโถงไป โดยไม่เหลือบแลประมุขเทพปิศาจแม้แต่แวบเดียว
ประมุขเทพปิศาจสีหน้าเขียวคล้า อารมณ์เดือดดาลแทบระเบิดพยายามสะกดกลั้นอย่างยากเย็น มันทราบแน่แก่ใจ หากลงมือต่อโหยวซือหย่าเคอในเวลานี้ วิหารเทพปิศาจจะแตกแยกพินาศโดยยังไม่ทันได้สู้รบ
“ผู้ใดมีความเห็นอื่นอีกหรือไม่?” ประมุขเทพปิศาจสีหน้าดำทะมึน
คนอื่น ๆ ไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก
7 อันดับสอง – หมายถึงเทพปิศาจแรด ที่เคยฆ่าขบวนยอดฝีมือของวัดเสวียนคง
ประมุขเทพปิศาจสีหน้าคลายลงเล็กน้อ
