างของเสียงคำราม ขอบฟ้าคล้ายย้อมด้วยสีแดงดุจโลหิต ชวนประหวั่นพรั่นพรึงอย่างบอกไม่ถูก เงาร่างสายหนึ่งราวกับขีดวาดเส้นสีโลหิตข้ามแผ่นฟ้า พุ่งตรงเข้ามาด้วยระดับความเร็วอันน่าแตกตื่นสะท้านใจ
ทันใดนั้นเงาร่างสายนั้นหายวับไปจากครรลองสายตามัน
ชั่วพริบตาถัดมา เงาร่างที่ตั้งตรงดุจคันทวน ในมือถือกระบี่สีโลหิตพลันปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้าหลินเชียน
หลินเชียนม่านตาหดแคบลงทันควัน
เหวยเสิ้ง!
สิ่งที่ทำให้หลินเชียนหัวใจหนักอึ้ง คือกลิ่นอายสภาวะของมังกรอันเลือนรางที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของอีกฝ่าย เหวยเสิ้งมีพลังสภาวะดุจเดียวกันกับที่มันมี หลินเชียนทราบแน่แก่ใจว่าหมายความว่าอย่างไร
เทพยุทธ์!
เหวยเสิ้งเป็นเทพยุทธ์!
ในหัวใจอันสงบนิ่งของมันพลันบังเกิดระลอกปั่นป่วน ในศึกที่ราบภาคกลางเมื่อครั้งกระโน้น มันประจักษ์ด้วยสายตาตนเองว่าเหวยเสิ้งเผาผลาญพลังเทพเพื่อต่อสู้กับผู้อาวุโสสูงสุดเทียนหวน มันทราบดีว่าผลสุดท้ายของการเผาผลาญพลังเทพโดยไม่คิดหน้าคิดหลังคือสิ่งใด อาศัยระดับพลังของเหวยเสิ้งในยามนั้น ผลลัพธ์เดียวในการเผาผลาญพลังเทพคือความตาย เหวยเสิ้งต่อให้โชคดีเอาชีวิตรอดมาได้ ก็สมควรกลายเป็นคนพิการ
เป็นไปได้อย่างไร… …มันจะกลายเป็นเทพยุทธ์ไปได้อย่างไร!
เหวยเสิ้งดวงตาทอประกายโศกเศร้าหดหู่สุดระงับ!
มันมาสายไปก้าวหนึ่ง!
เศษเสี้ยวพลังเทพที่หลงเหลืออยู่ในที่นี้ บ่งบอกชัดเจนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแต่เมื่อสายตาของเหวยเสิ้งมองมา
