โปร่ง
“นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เจ้ามิเพียงเป็นราชันแห่งม่ออวิ๋นไห่เท่านั้นแต่ยังเป็นราชันแห่งดินแดนแห่งความมืดด้วย!” สุ้มเสียงของซือสงบราบเรียบ แต่แฝงเร้นไปด้วยพลังอำนาจที่ไม่อาจบ่งบอกบรรยายชนิดหนึ่ง
อันม่อปากอ้าตาค้าง สีหน้าทอแววเหลือเชื่อ เมื่อแรกพบเห็นจั่วม่อมันก็คาดไว้แล้วว่าบุรุษหนุ่มผมขาวผู้นี้ก็คือผู้สืบทอดบัลลังก์ซึ่งองค์ราชาเลือกมา มิหนำซ้าเมื่อเห็นผมสีขาวราวหิมะของจั่วม่อ มันก็นึกถึงปรมาจารย์ผมขาวซึ่งกำลังเป็นที่กล่าวขวัญกันอยู่ในตอนนี้
แต่เรื่องเหล่านี้ยังไม่ถึงกับทำให้มันต้องตื่นตะลึงจนอ้าปากค้าง สิ่งที่ชวนให้อกสั่นขวัญแขวนที่สุด กลับเป็นประโยคขององค์ราชาต่างหาก
ราชันแห่งม่ออวิ๋นไห่!
บุรุษหนุ่มผมขาวผู้นี้กลับเป็นราชันแห่งม่ออวิ๋นไห่! เช่นนั้นมันก็คือจั่วม่อ!
มันยังมีชีวิตอยู่! มันกลับมาแล้ว!
ความคิดมากมายนับไม่ถ้วนหมุนผ่านในใจอันม่อ คนนิ่งขึงตะลึงลานไป
ซือคล้ายไม่สังเกตเห็นอาการเสียกิริยาของอันม่อ สุ้มเสียงยังคงสงบราบเรียบดุจเดิม “อันม่อ นับตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าจะรับใช้ราชาองค์ใหม่”
อันม่อสะท้านขึ้นทั้งร่าง รู้สึกตัวทันที มันยังฟังออกว่าองค์ราชากำลังสั่งเสียเรื่องหลัง ในใจเต็มไปด้วยความโศกศัลย์รันทดที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นถ้อยคำ มันจ้องมองซืออย่างเคร่งขรึมจริงจัง กล่าวว่า “คำบัญชาของพระองค์คือภารกิจชั่วชีวิตของข้า!”
จากนั้นมันหันไปค้อมกายคารวะจั่วม่อจนจรดพื้น “บริวารอั
