นม่อ ขอน้อมพบองค์ราชา!”
มันไม่ล่วงรู้เรื่องราวเกี่ยวกับจั่วม่อมากนัก ซึ่งส่วนใหญ่แทบกลายเป็นตำนานของคนรุ่นหลัง แต่ในเมื่อองค์ราชาทรงเลือกจั่วม่อ เช่นนั้นจั่วม่อก็คือผู้ที่เหมาะสมที่สุดอย่างไร้ข้อกังขา
จั่วม่อยิ้มให้แก่อันม่อ “ไม่จำเป็นต้องเรียกข้าว่าราชา เจ้าสามารถเรียกหาข้าเป็นจั่วม่อ”
จั่วม่อท่วงท่าปลอดโปร่งผ่อนคลาย ไม่มีทีท่าหวาดวิตกแม้แต่น้อยอันม่อไม่เห็นแม้กระทั่งเค้าความปิติยินดีจากใบหน้าของราชาองค์ใหม่ คนผู้นี้ยอมรับบัลลังก์ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ เป็นสิ่งที่สมควรเป็นของมันอยู่แล้ว อันม่อจู่ ๆ ก็บังเกิดความเชื่อมั่นต่อการเลือกเฟ้นขององค์ราชามากขึ้นกว่าเดิม
“ครั้งนั้นข้าหวังจะรวบรวมดินแดนแห่งความมืดให้เป็นปึกแผ่นโดยเร็วที่สุด ดังนั้นหลงเหลือสี่จ้าวรัตติกาลเอาไว้ ให้พวกมันปกครองคนละส่วน แต่ดูจากยามนี้ ดูเหมือนว่าข้าจะตัดสินใจผิดพลาดไปเสียแล้ว” ซือไม่หลีกเลี่ยงความผิดพลาดในอดีต เอ่ยปากยอมรับแต่โดยดี “เจียม่านและไห่ซินปิงจะต้องก่อกบฏอย่างแน่นอน โหยวเจ๋อก็ไม่อาจพึ่งพาได้อย่างไรก็ตาม ข้าได้เตรียมการเอาไว้แล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลมากเกินไป”
จั่วม่อรับฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่เอ่ยขัดกลางคัน
“ข้าได้แจ้งต่อทั่วทั้งดินแดนแห่งความมืดว่าราชาองค์ใหม่กำลังจะขึ้นครองบัลลังก์ ผู้นำของขุมกำลังทุกฝ่ายจะไปยังวังหมิงอ๋องเพื่อพบกับเจ้า”
“ไปเตรียมตัวเถอะ เมื่อพร้อมแล้วให้จากไปทันที” จากนั้นซือพลันก
