ไปสิบปี แม้ว่ามันยังคงไม่อาจอยู่รอดตามลำพังในห้วงความว่างเปล่าไร้ขอบเขต แต่ก็ช่วยให้มันสามารถยืนหยัดในศึกหฤโหดอันดุร้ายรุนแรงทุกรูปแบบ
สัตว์ร้ายทั้งหมดที่พวกมันพบเจอในห้วงความว่างเปล่าไร้ขอบเขต ไม่มีตนใดไม่แข็งแกร่งกว่ามัน นี่หมายความว่าทุกครั้งที่ชิงเสี่ยวต่อสู้ ล้วนตกเป็นเบี้ยล่างทั้งสิ้น มิหนำซ้าสภาพเช่นนี้ยังไม่ใช่แค่มันผู้เดียว แต่เหล่าเจ้าตัวเล็กทั้งหมดล้วนอยู่ในสภาพเดียวกัน เว้นก็เสียแต่นกโง่ที่นานทีปีหนจะตกเป็นรองศัตรูสักครั้งหนึ่ง และในการต่อสู้ในสภาพตกเป็นรองอยู่เสมอเช่นนี้ ทั้งชิงเสี่ยวและเหล่าเจ้าตัวเล็กทั้งหลาย ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนเพื่อหาทางเอาชนะให้จงได้ การต่อสู้ยืดเยื้อที่หนักหน่วงรุนแรงเหล่านี้เองช่วยให้ขีดความสามารถในการอดทน และความทรหดของมันบรรลุถึงขั้นน่าตระหนก
ในเวลานี้ แม้มันต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาล แต่แรงกดดันเพียงเท่านี้ไม่อาจเทียบได้กับการต่อสู้ที่มันเคยพบเจอมาในห้วงความว่างเปล่าไร้ขอบเขต
ชิงเสี่ยวสองตาสาดประกายสีเขียวดุจสายฟ้า ไม่ออมรั้งพลังเทพของมันอีกต่อไป
คราครั้งนี้มันเตะถูกแผ่นเหล็กเข้าแล้ว!
ผู้ที่สามารถหยุดยั้งเพลงกระบี่ที่หลอมรวมพลังของห้าร้อยคนด้วยตัวคนเดียว นับตั้งแต่ถือกำเนิดเกิดมา มันยังไม่เคยพบเคยเห็นจากที่ใดมาก่อน!
ทั้งยังไม่เคยพบเห็นกำแพงเถาวัลย์ที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้มาก่อน!
ยอดฝีมือระดับนี้ ไฉนมาอยู่ในเมืองเล็ก ๆ เช่นเมืองหวูเกอได้?
