ลาหายดีดังเดิม ดังนั้นหากไม่ถึงที่สุดจริง ๆ ผู้อาวุโสสูงสุดไม่ต้องการใช้อักขระเทพทั้งหกนี้
ความตั้งใจของเหวยเสิ้งกับพวกทั้งหลายเห็นได้ว่าต้องการปิดฉากศึกครั้งนี้โดยเร็วที่สุด พอดีเป็นที่สบอารมณ์ของมัน
อาศัยคนทั้งห้านี้ยังไม่ใช่คู่มือของมัน ผู้อาวุโสสูงสุดที่เชื่อมั่นอย่างเปี่ยมล้นพลันเงยหน้าขึ้น เขม้นมองไปยังเปลวไฟที่มองเห็นอย่างเลือนรางในทะเลอักขระส่วนที่ไกลออกไป
หากจะมีปัจจัยใดที่ไม่อาจบอกได้แน่ชัด… …
คงมีเพียงคนในเปลวไฟผู้นั้น… …
เหวยเสิ้งเป็นเหมือนกระบี่ที่หลุดจากฝัก
ในม่ออวิ๋นไห่ หากบอกว่าผู้ที่ทุกคนทั้งครั่นคร้ามและยำเกรงก็คือแม่นางน้อย เช่นนั้นผู้ที่ทุกคนเคารพเทิดทูนอย่างจริงใจก็คือเหวยซือ (ครูเหวย) เหวยซือไม่เคยมีโทสะ มันมีแต่แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน จากนั้นอดทนชี้แนะซ้าแล้วซ้าเล่าโดยไม่บ่นว่าตำหนิ เหวยเสิ้งมีคุณลักษณะบางประการที่ยากจะบ่งบอกบรรยาย ทุกคำที่มันกล่าวออกมา ผู้คนมักจะเชื่อถือโดยไม่รู้ตัว ไม่มีผู้ใดสงสัยว่ามีสิ่งใดที่เหวยซือกระทำไม่ได้
แทบไม่มีใครเคยเห็นเหวยซือบันดาลโทสะ เหวยเสิ้งโอ่อ่าผ่าเผยและหนักแน่นดุจขุนเขา เป็นแบบอย่างในใจและผู้นำทางจิตวิญญาณของเซียนกระบี่ทุกคนในม่ออวิ๋นไห่
เหวยซือเป็นเสมือนขุนเขาตั้งตระหง่านที่ผู้คนเทิดทูนและเชื่อมั่นเมื่อใดที่ตกลงใจแน่วแน่ มันจะสลัดละทิ้งข้อห่วงกังวลทั้งมวล ในยามนั้นมันจะเผยความแหลมคมออกมาทั้งหมด ประดุจกระบี่เทพยดาที่ไม่มีสิ่
