งใดจะมาหยุดยั้งได้ ผู้คนไม่สงสัยเลยว่ามันจะสามารถแยกฟ้าผ่าปฐพีได้
เมื่อเห็นอักขระเทพทั้งหกหมุนวนอยู่รอบกายผู้อาวุโสสูงสุด เหวยเสิ้งก็ตระหนักถึงจิตเจตนาของอีกฝ่ายทันที
จิตใจของมันสงบเยือกเย็น แม้กระทั่งในยามที่กระบี่โลหิตในมือกระหน่าโจมตีจิตใจของมันอย่างไม่หยุดยั้งก็ตาม กระบี่โลหิตประหารเทพ
เหวยเสิ้งแม้ไม่รู้จักอักขระเทพทั้งหก แต่มันทราบว่าสิ่งที่ผู้อาวุโสสูงสุดซึ่งสามารถเรียกทะเลอักขระอันไพศาลเช่นนี้ยังรั้งเอาไว้ข้างกายเพื่อใช้เป็นท่าไม้ตาย ย่อมมิใช่ธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน
โดยไม่รีรอลังเล กระบี่ในมือตวัดแทง ปลดปล่อยเจตจำนงกระบี่จู่โจมเหมือนเช่นปกติ
เจตจำนงกระบี่สุญตาราวกับเส้นผมที่ปลิวไปตามลม ลอยไปถึงเบื้องหน้าผู้อาวุโสสูงสุดในพริบตา
ทันใดนั้นเอง อักขระเทพสีดำในหมู่อักขระเทพทั้งหกพลันส่องแสงสว่างวาบ จากนั้นที่ใจกลางของอักขระเทพปรากฏวังวนสีดำสนิทขุมหนึ่ง
เจตจำนงกระบี่สุญตาถูกดูดหายเข้าไปในวังวนสีดำนั้น
วังวนสีดำให้ความรู้สึกที่คุ้นเคย
เหวยเสิ้งหรี่ตาลง ใจกลางวังวนคือความว่างเปล่าไร้ขอบเขต! ไม่น่าแปลกใจที่มันไฉนรู้สึกคุ้นเคยนัก!
เหวยเสิ้งคาดเดาไม่ผิด อักขระเทพของผู้อาวุโสสูงสุดตัวนี้เรียกว่า ‘วังวนไร้สิ้นสุด’ พลังที่ร้ายกาจที่สุดของมันคือสามารถกลืนกินสรรพสิ่ง
ทว่าแม้ล่วงรู้พลังความสามารถของวังวนสีดำ เหวยเสิ้งก็ไม่มีทางออกที่ดี เจตจำนงกระบี่สุญตาของมันแม้ร้ายกาจ แต่ทั้งสองมาจากต้นกำเนิ
