น้าแปรเปลี่ยน แต่ละคนพลันบังเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดชนิดหนึ่ง คล้ายกับว่าเหวยเสิ้งกำลังเพ่งมองมาที่พวกมัน!
ผู้ที่พลังฝึกปรืออ่อนด้อยอยู่บ้าง ถึงกับเข้าใจว่าขุนเขาตระหง่านง้าเทือกหนึ่งกำลังกดทับอยู่เหนือศีรษะพวกมัน
มีเพียงซ่างตงกับเหล่ายอดยุทธ์ชั้นสูงไม่กี่คน ที่ตระหนักว่านี่เป็นเพียงความรู้สึกหลอนที่เกิดจากแรงกดดันอันแกร่งกร้าวที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมา แต่จะอย่างไร มันยังมีสีหน้าขัดตาอยู่บ้าง เนื่องเพราะนี่แสดงให้เห็นว่า พลังฝีมือของเหวยเสิ้งบรรลุถึงขั้นน่าแตกตื่นสะท้านโลกแล้ว!
ภายในเสาลำแสง ท่ามกลางประกายสีโลหิต เหวยเสิ้งยกกระบี่โลหิตประหารเทพในมือขึ้นอย่างแช่มช้า
แทบจะพร้อมกัน เสาลำแสงสีแดงฉานอันคมกล้าเริ่มผนึกรวมตัวอยู่ในกระบี่ของเหวยเสิ้ง มองผิวเผินราวกับว่าเสาลำแสงมหึมากำลังหดตัวลงอย่างรวดเร็ว
รอจนลำแสงประกายสุดท้ายถูกดูดหายเข้าไปในกระบี่ กระบี่สีเลือดคล้ายเปล่งแสงสีแดงฉานดุจเปลวไฟร้อนแรง ส่องประกายเจิดจ้าอย่างลี้ลับพิสดาร
เจิดจ้าเสียจนผู้คนไม่อาจมองตรง ๆ
สำนึกกระบี่เย็นเยียบซึ่งเดิมทีว่ายเวียนอยู่ในอากาศรอบข้าง คล้ายถูกดูดเข้าไปในกระบี่ของเหวยเสิ้งจนหมดสิ้น แต่แทนที่จะลดทอนแรงกดดันที่มีต่อผู้คน ความว่างเปล่าอันน่าขนลุกนี้กลับยิ่งทำให้ผู้คนบังเกิดความรู้สึกว่า กระบี่ต่อไปจะต้องสะท้านฟ้าสะเทือนดินอย่างแน่นอน!
เหวยเสิ้งที่กลางอากาศพลันลืมตาขึ้น ดวงตาทั้งคู่ดูคล้ายกระจกแก้วสีโลหิต
