ที่สะท้อนประกายแห่งโลกหล้า
มันบิดข้อมือเบา ๆ กระบี่ในมือสะบัดฟันอย่างปลอดโปร่ง
ปราณกระบี่สีแดงฉานดุจโลหิตพุ่งพรวดออกมา ส่องประกายเจิดจ้าในสายตาของผู้คนอย่างฉับพลัน
อักขระเทพ!
จั่วม่อม่านตาหดแคบลงเป็นคำรบสอง ตาข่ายแสงที่งอกเงยออกจากปลายนิ้วของผู้อาวุโสสูงสุด แท้จริงแล้วคืออักขระเทพ!
สวรรค์!
นี่มันอะไรกัน!
เป็นครั้งแรกที่จั่วม่อเห็นคนสามารถขีดวาดอักขระเทพบนอากาศธาตุอย่างปลอดโปร่งและสมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้ ถึงกับตกตะลึงพรึงเพริดสำหรับมันแล้ว ลำพังแค่วาดขึ้นในใจยังลำบากยากเย็น อย่าว่าแต่วาดลงบนอากาศธาตุ!
อักขระเทพสำแดงรูปลักษณ์กลางอากาศ ราวกับมีตัวตนแท้จริง
ชั่วพริบตาที่อักขระเทพเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา เสียงสายฟ้าคำรามก้องเมฆดำม้วนตลบจากทุกทิศทางราวกับวันสิ้นโลก
ปราณกระบี่สีแดงดุจเลือดของเหวยเสิ้งฟันถูกอักขระเทพอย่างถนัดถนี่!
อักขระเทพเปล่งเสียงคำรามเบาๆ จากนั้นกระหึ่มก้องขึ้นทีละน้อย!
ทันใดนั้นลำแสงสว่างวาบ ประกายกระบี่แทงทะลุชั้นเมฆหนาที่เบื้องบน สายฟ้าซึ่งเดิมทีแล่นพล่านไปตามหมู่เมฆคล้ายค้นพบหนทางไปสายฟ้าหยาบหนาเท่าท่อนแขนหลายสิบสายพลันกระหน่าฟาดใส่ปราณกระบี่ของเหวยเสิ้งอย่างเร่งร้อน
ปราณกระบี่ที่เปล่งแสงลี้ลับพิสดารต่อสู้ดิ้นรนอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะแตกกระจายเป็นละอองแสง!
อักขระเทพยังคงขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุดยั้ง!
ลำแสงที่คล้ายเถาวัลย์เติบโตงอกงามอย่างต่อเนื่อง แผ่ลามไปทั่วร่างของผู้อาวุโสสูง
