หนาสายหนึ่งพุ่งดิ่งลงมาจากชั้นเมฆ ฟาดตรงเข้าหาขบวนค่ายกลอย่างเกรี้ยวกราด
จงหยูถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม้เท้าวิเศษสามปรากฏทรงพลังอำนาจโดยแท้!
ในเวลานี้เอง ท้องนภาพลันสว่างวาบ จงหยูสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อยมันยังไม่ทันจะมีปฏิกิริยาใด เปรี้ยงเปรี้ยงเปรี้ยง สายฟ้าหยาบหนาสามสายระดมฟาดใส่ไม้เท้าวิเศษสามปรากฏอย่างพร้อมเพรียง
จงหยูรู้สึกคล้ายถูกค้อนหนักกระแทกใส่กลางอก ต้องแค่นเสียงหนักๆ ออกมา
ไม้เท้าวิเศษสามปรากฏกลับไม่สะทกสะท้าน หลังจากกลืนกินสายฟ้าเข้าไปสี่สาย ค้อนกำเนิดสายฟ้ายิ่งเปล่งแสงสีเงินสว่างไสวกว่าเดิม เห็นประจุสายฟ้าปะทุขึ้นล้อมรอบเป็นชั้นๆ
จั่วม่อสีหน้าท่าทีราวกับว่ากำลังเผชิญกับศัตรูร้ายกาจ ภายในสายฝนแฝงเร้นไว้ด้วยพลังประหลาดขุมหนึ่ง กระหน่าจู่โจมใส่เกราะแสงของขบวนค่ายกลอย่างไม่ขาดสาย
พลังทำลายล้างในหยาดฝนแต่ละเม็ดแม้เล็กน้อยยิ่ง แต่ภายนอกเป็นพายุหฤโหดซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงชั่วกัปกัลป์ สายฝนนับไม่ถ้วนโหมซัดใส่โล่แสงของขบวนค่ายกลอยู่ตลอดเวลา พลังของทุกคนถูกใช้ไปอย่างต่อเนื่อง
อย่าว่าแต่ยังมีห่าฝนลูกเห็บมหาประลัยอยู่ด้วย!
บัดซบ!
จั่วม่อแม้วิตกกังวล แต่ไม่แตกตื่นลนลาน
ไม้เท้าวิเศษสามปรากฏของจงหยูสามารถรับมือสายฟ้า เช่นนั้นสมควรใช้สิ่งใดรับมือสายฝนกับลูกเห็บเล่า?
?”
พลังกัดกร่อนทำลายของสายฝนเป็นส่วนที่ยากจะทนทานมากที่สุดสำหรับพวกมัน ยามนี้เมื่อไม่ต้องแบกรับ พวกมันรู้สึกปลอดโปร่งขึ้
