นมาก
“ไม่เลว! เจ้านับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง!” จั่วม่อชมเชยด้วยสีหน้าประหลาดใจ
ทารกหมอกวิญญาณยืดอกเต็มที่ สีหน้าทระนงภาคภูมิ อย่างไรก็ตามด้วยรูปโฉมราวกับทารกน้อยผู้หนึ่ง สีหน้าท่าทีนี้ดูน่าหัวร่อยิ่ง แต่มันแม้ท่าทีทระนง กลับกล่าวอย่างถ่อมตน “นี่เป็นเพราะธงบัญชาพิรุณใช้งานได้ไม่ยากนัก”
จั่วม่อกล่าวอย่างใจกว้าง “อ้อ ไม่เลว ไม่เลว นับแต่นี้ไปธงบัญชาพิรุณเป็นของเจ้า อย่าได้ทำให้สมบัติวิเศษต้องสูญเปล่าเสียเล่า!”
ทารกหมอกวิญญาณตกตะลึงพรึงเพริด ประหนึ่งถูกขนมเปี๊ยะกินเปล่าที่หล่นลงมาจากฟ้าหวดฟาดใส่กลางศีรษะ มันพอตกอยู่ในสภาพงุนงงซึมเซา ห่าพิรุณก็เริ่มกระหน่าซัดใส่ม่านแสงอีกครั้ง
“ทำงานให้ดี!” จั่วม่อแค่นเสียงพลางถลึงตาใส่ “หากเจ้าไม่ตั้งใจทำงาน ข้าจะริบของวิเศษคืน!”
“อา!” ทารกหมอกวิญญาณคล้ายสะดุ้งตื่นจากฝัน กอดธงบัญชาพิรุณแน่นด้วยสีหน้าลนลาน รีบกล่าวอย่างไม่คิดชีวิต “ข้าจะทำงานให้ดี!ข้าจะตั้งใจทำงานให้ดีอย่างแน่นอน!”
แรงกดดันบรรเทาเบาบางลงอีกครั้ง
จั่วม่อลอบถอนใจเบา ๆ คร้านจะสนใจเจ้าคนที่ขาดแคลนไหวพริบผู้นี้ สายฟ้าและห่าพิรุณล้วนรับมือได้แล้ว ยังเหลือก็แต่เพียงลูกเห็บและ
?
?”
จั่วม่อผิดหวังเล็กน้อย มันขบกรามแน่น ในเมื่อไม่มีวิธีแก้ไข พวกมันก็ได้แต่บุกตะลุยไปเบื้องหน้าเท่านั้น
หลังจากบินผ่านพายุหฤโหดยาวนานถึงสิบวัน ยังคงไม่มีวี่แววว่าพวกมันจะหลุดพ้นออกจากพายุอันไร้ที่สิ้นสุดนี้ได้ พวกมันยังเคยท
