ลีในชั่วพริบตา
หรือว่าวันนี้มันจะต้องตายที่นี่จริง ๆ?
น่าแปลก ความคิดนี้จู่ ๆ ผุดขึ้นในใจมัน ถานซวีอดตะลึงงันไม่ได้
นกโง่ดวงตาครึ่งหลับครึ่งลืม ขยับเท้าก้าวเล็ก ๆ ราวกับหญิงชรากำลังเดินเล่นหลังอาหาร บางครั้งยังกระพือปีกเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจนัก
เปลวไฟสีแดงฉานบิดม้วน ขยับเคลื่อนไหวราวกับสัตว์ประหลาดที่มีชีวิตจิตใจ ไม่ว่าผู้ใดชมดูล้วนรู้สึกเย็นเยียบจับใจ
ทหารยันต์ทองคำดำกลืนน้าลายอย่างฝืดคอ กล่าวเสียงแหบพร่า “นี่คงเป็น ‘เฟิ่งหวงร่ายรำเดียวดายวัฏจักรมหาทมิฬ’ กระมัง?”
มันทราบแน่แก่ใจ หากเป็นตัวมันเองติดอยู่ในกองเพลิงนั่น มีแต่จะหลอมละลายกลายเป็นโลหะเหลวสถานเดียว ผู้คนไม่สมควรล่วงเกินเหนี่ยวต้าเจียโดยแท้! ทหารยันต์ทองคำดำผู้ปราดเปรื่องถึงกับครุ่นคิดว่ามันสมควรสละอาหารอีกส่วนหนึ่ง ส่งมอบเป็นบรรณาการแก่เหนี่ยวต้าเจียมากกว่าเดิมดีหรือไม่
หยางกวงทอดถอนพลางสั่นศีรษะน้อย ๆ กล่าวอย่างสมเพชเวทนา“ช่างน่าสงสารนัก”
ซึ่งความจริงเปลวไฟเฟิ่งหวงกลุ่มนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกินหนึ่งจั้งเท่านั้น ทว่าถานซวีไม่ว่ากระเสือกกระสนดิ้นรนสักเท่าใด มันก็ไม่มีวันหนีพ้น
ที่น่าขนพองสยองเกล้ายิ่งกว่า คือมันไม่มีทางล่วงรู้ความจริงข้อนี้ไปตลอดกาล
ช่างน่าสะพรึงกลัวนัก!
ถือกรงเล็บพิฆาตมังกรอยู่ในมือ จั่วม่อเจตนาฆ่าฟันในร่างปะทุออกมาอย่างรุนแรง ราวกับเปลวไฟที่ถูกลมเป่ากระพือ
จั่วม่อดวงตาทอประกายเย็นเยียบ ถือกรงเล็บพิฆาต
