่นๆ ยังหวาดเกรงที่จะรับมือ คิดจัดการกับเดรัจฉานหน้าขนตัวหนึ่ง ไยมิใช่ง่ายดายปานพลิกฝ่ามือ?
ถานซวีกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวงระวัง ในเวลาเช่นนี้ มันไม่คิดเปิดโอกาสให้ผู้อื่นลอบโจมตีมันอีก
สิ่งที่มันไม่ล่วงรู้ก็คือ ทหารยันต์ทองคำดำกับหยางกวงที่อยู่ในม่านหมอก กำลังมองดูมันด้วยสายตาสมเพชเวทนา
“มันตายแล้ว” ทหารยันต์ทองคำดำสั่นศีรษะทอดถอนใจอย่างปลงอนิจจัง
“ไม่” หยางกวงกลับคัดค้าน ใบหน้าสดใสดั่งแสงตะวันเต็มไปด้วยความสงสาร “ผู้ที่ล่วงเกินเหนี่ยวต้าเจีย (พี่สาวใหญ่นก) ไหนเลยคิดตายก็ตายได้ดังใจนึก”
เหนี่ยวต้าเจียพอพิโรธขึ้นมา ผลสุดท้ายนั้นเกรงว่าน่าอเนจอนาถสุดทนดู
พายุปราณกระบี่สลายหายไป
เผยให้เห็นเงาร่างของนกที่เย่อหยิ่งอหังการ
ขนนกของนางยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวของนางไม่ได้ทอแววโกรธกริ้วเช่นเมื่อครู่อีก แต่กลับบันดาลให้ผู้คนรู้สึกว่าไฟโทสะของนางกำลังบรรลุถึงจุดสูงสุดแล้ว
นี่เป็นความสงบอันชวนอึดอัดช่วงสั้น ๆ ก่อนที่พายุจะพัดโหมทำลายล้างสรรพสิ่งที่ขวางหน้า!
