คุนหลุนอยู่ในมือเจ้าแล้ว” เจ้าสำนักคุนหลุนสุ้มเสียงแหบแห้งแต่สงบนิ่งอย่างประหลาด
ผู้คนพอฟังต้องหลั่งน้าตานองหน้า บางคนกล่าวอย่างโศกสลด “ต่อให้ร่างแตกดับ เราจะไม่ขมวดคิ้วนิ่วหน้า!”
เจ้าสำนักคุนหลุนผงกศีรษะ ใบหน้าสีเทาที่เคลือบคลุมด้วยความตายทอแววปลาบปลื้มประโลมใจ
หลินเชียนน้าตาไหลอาบหน้า แต่ไม่อาจเอ่ยปากแม้สักครึ่งคำ มันได้แต่แบกร่างท่านอาจารย์ของมันมุ่งหน้าไปเท่านั้น
เจ้าสำนักคุนหลุนไม่กล่าวมากความ ดวงวิญญาณพลันหลุดลอยออกจากร่าง ร่างวิญญาณนั้นก้าวเดินตรงเข้าไปในค่ายกลยันต์อย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ เจ้าสำนักคุนหลุนเป็นเซียนกระบี่ที่ฝึกปรือจนถึงขั้นสุดยอดวิญญาณกระบี่ของมันบริสุทธิ์หมดจดถึงที่สุด
เห็นกระบี่เทพโบราณที่ใจกลางค่ายกลยันต์ จู่ๆ บังเกิดแรงดูดขุมหนึ่งวิญญาณกระบี่ของเจ้าสำนักคุนหลุนพลันเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งหายเข้าไปในกระบี่วิเศษ
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์คุนหลุนเริ่มร่าไห้ดังระงม
ภายในกระบี่ ดวงวิญญาณที่ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างน่าตระหนกยังคงรำพึงประโยคสุดท้าย
“เชียนเอ๋อร์ ซือฟู่สามารถช่วยเหลือเจ้าได้เพียงเท่านี้แล้ว”
ภายในดินแดนคุนหลุนอันกว้างใหญ่ไพศาล เจตจำนงกระบี่อันน่าแตกตื่นสะท้านโลกสายหนึ่งพลันระเบิดพุ่งทะลวงท้องฟ้า กระบี่ทั้งมวลกระหึ่มรับเป็นเสียงเดียว!
สะท้านทั่วหล้า!
เหวยเสิ้งร่างอาบท่วมไปด้วยโลหิต เสื้อผ้าอาภรณ์ฉีกขาดยับเยิน ในมือกระชับกระบี่โลหิตเอาไว้มั่น ที่เบื้องหน้ามันเป็น
