เทพปิศาจลำดับห้า อูเล่อผู้มีสีหน้าซีดขาวราวกับคนตาย
“ที่แท้ในโลกยังมีผู้เข้มแข็งระดับนี้อยู่ด้วย!” อูเล่อพึมพำเบา ๆหลังจากกล่าวจบคำก็ล้มคว่าหน้าลง ปราศจากลมหายใจอย่างสิ้นเชิง
เหวยเสิ้งแม้สภาพดูทุลักทุเล แต่สีหน้าสงบราบเรียบ กระบี่โลหิตประหารเทพในมือเพิ่งจะดื่มเลือดเสร็จสิ้น เปล่งประกายน่าขนพองสยองเกล้าผิดธรรมดา
ทันใดนั้นเอง เหวยเสิ้งคล้ายสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง พลันเงยหน้าขึ้น แทบจะในเวลาเดียวกัน กระบี่โลหิตประหารเทพในมือของมันก็คล้ายจะตื่นเต้นลิงโลดขึ้นมา ลำแสงสีเลือดแตกปะทุ พวยพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า
เสาลำแสงสีโลหิตหนาหลายสิบจั้งระเบิดวาบทะลวงฟ้า!
ภายในเสาลำแสง เหวยเสิ้งประหนึ่งเทพมฤตยูเหินทะยานขึ้นเพื่อต่อกรกับคู่อาฆาต!
เหวยเสิ้งเงยหน้าขึ้น มองไปยังที่ห่างไกล มันรู้สึกถึงจิตวิญญาณการต่อสู้อันเกรี้ยวกราดส่งผ่านมาจากกระบี่โลหิตประหารเทพในมือ ค่อยสูดลมหายใจลึก ระงับจิตวิญญาณการต่อสู้ที่แทบจะเดือดพล่านอยู่ภายในอกดวงตาใสกระจ่างดุจแก้วสีโลหิตเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
ในโลกถึงกับมีเจตจำนงกระบี่ที่แกร่งกร้าวทรงพลังถึงเพียงนี้อยู่ด้วย!
นี่เป็นเจตจำนงกระบี่ที่สามารถสยบทั่วหล้า!
ความยินดีที่เพิ่งจะเอาชนะศัตรูเข้มแข็งสลายหายไปทันที เหวยเสิ้งเหม่อมองท้องฟ้าอย่างงุนงง จากนั้นความตื่นตะลึงค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตา สิ่งที่ผุดขึ้นมาแทนคือจิตวิญญาณการต่อสู้และกลิ่นอายฆ่าฟันอันรุนแรง!
“คุนหลุน!”
เหวยเ
