สิ้งพึมพำกับตัวเอง มือกระชับด้ามกระบี่โลหิตประหารเทพแนบแน่นกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว
มีสถานที่แห่งเดียวเท่านั้น จึงสามารถให้กำเนิดเจตจำนงกระบี่อันแกร่งกร้าวเกรียงไกรจนชวนให้สิ้นหวังถึงเพียงนี้ นั่นก็คือคุนหลุน!
เหวยเสิ้งรู้สึกว่าในอกอัดแน่นไปด้วยความคิดต่อสู้
ทันใดนั้นเอง ไม่ห่างไกลออกไปนัก เห็นสายฟ้ามหึมาอย่างน่าอัศจรรย์แตกปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ประหนึ่งว่าเพิ่งถูกเจตจำนงกระบี่สะท้านฟ้าดินเมื่อครู่ปลุกให้ตื่นขึ้นมาก็มิปาน
เหวยเสิ้งพลันฉุกใจคิด รีบเหินลิ่วตรงไปยังทิศทางที่พายุสายฟ้ากำลังก่อตัวขึ้น
ยิ่งใกล้เข้าไปเท่าใด มันก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น เห็นสายฟ้าลำมหึมากลับพวยพุ่งจากพื้นดินขึ้นสู่ท้องฟ้า
หรือว่ามีสมบัติวิเศษบางอย่างอยู่ที่นั่น?
มันรีบพุ่งตรงไปยังแหล่งกำเนิดสายฟ้าที่เห็นอย่างรวดเร็ว
เห็นกระจกสัมฤทธิ์บานหนึ่งวางราบอยู่บนพื้น บนพื้นผิวกระจกสัมฤทธิ์สลักไว้ด้วยตัวอักษรโบราณ ‘สายฟ้า’ กระจกสัมฤทธิ์ทอประกายวาววับ อสรพิษสายฟ้าแหวกว่ายไปมาอยู่รอบ ๆ บานกระจก
ซี่ แกรก!
ทันใดนั้นอสรพิษสายฟ้าตัวหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ทันทีที่อสรพิษสายฟ้าหลุดออกจากระจกสัมฤทธิ์ พลันขยายใหญ่พรวดพราดอย่างเร่งร้อน จนกระทั่งหยาบหนาเท่าท่อนแขน ฉีกฝ่าอากาศขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างดุร้าย
… …
… …
จั่วม่อเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน มองออกไปในท้องฟ้าห่างไกล
ทารกหมอกวิญญาณก็มองไปยังท้องฟ้าอย่างตื่นตกใจเช่นกัน เสียงมันรำ
