มันสั่นศีรษะพลางกล่าว“หยิบฉวยสมบัติกลับไปด้วยจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้องกว่า สำหรับเรื่องฆ่าคนนอกจากเทียนหวนและม่ออวิ๋นไห่ ผู้อื่นไม่มีความหมายอันใด”
ถานซวีดวงตาลุกวาว “ข้าสงสัยว่าเหวยเสิ้งของม่ออวิ๋นไห่มาด้วยหรือไม่ ศิษย์พี่ใหญ่มักจะชื่นชมคนผู้นี้ เฮอะ หากข้าพบมัน ข้าจะต้องฆ่ามันแน่”
“ไว้พบมันแล้วค่อยว่ากล่าวเถอะ” ครั้งนี้เนี่ยเฉินกลับไม่ปฏิเสธคำของถานซวี หากให้พวกมันเลือกผู้ที่คุนหลุนไม่ชมชอบมากที่สุด แน่นอนว่าเหวยเสิ้งจัดอยู่ลำดับแรก คุนหลุนคือแดนศักดิ์สิทธิ์ของเซียนกระบี่ ศิษย์
คุนหลุนทุกรูปทุกนามล้วนภาคภูมิใจกับเรื่องนี้ ทว่าเหวยเสิ้งในยามนี้ กลับแสดงสัญญาณอย่างเลือนรางว่าจะก้าวพ้นจากสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศนี้ไป เหล่าศิษย์คุนหลุนไหนเลยจะไม่คับข้องใจได้
“อยู่ที่นั่น!” ทันใดนั้นเจินหลิงเมิ่งชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง
สองบุรุษรีบมองตามทันที เห็นซากศพซากหนึ่ง ถัดจากซากศพเป็นธงที่โบกสะบัดตามสายลมผืนหนึ่ง บนผืนธงเขียนไว้ด้วยอักขระโบราณ‘พิรุณ’ ที่ดูแปลกตา
เจินหลิงเมิ่งรอบรู้กว้างขวาง สีหน้าทอแววปิติยินดีสุดระงับ “ธงบัญชาพิรุณ!”
