งฤดูกาลทั้งสี่
“ตามตำนานเล่าขาน ว่ากันว่าห้าห้องโถงของสนามประลอง แต่ละแห่งล้วนมีความมหัศจรรย์ของตน!” เนี่ยเฉินกล่าวด้วยอารมณ์ความรู้สึก“กระทั่งถูกปิดตายมานานกว่าหมื่นปี ยังคงโอ่อ่าสง่างามนัก ไม่ทราบว่าเมื่อครั้งกระโน้นจะเป็นภาพอันตระการตาถึงเพียงไหน!”
เจินหลิงเมิ่งดวงตาทอหวั่นไหวคล้อยตามวูบหนึ่ง แต่กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “ตามบันทึกกล่าวไว้ว่า ห้องโถงทั้งห้าของสนามประลองสัญลักษณ์ศึกล้วนมีผู้พิทักษ์ แต่ตลอดทางที่เราผ่านมากลับไม่พบเห็นผู้พิทักษ์แม้แต่เงา แสดงว่ามันต้องตกตายไปแล้ว”
“ศิษย์น้องหญิงคิดกล่าวอันใด?” เนี่ยเฉินถามด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“ในเมื่อผู้พิทักษ์แห่งห้องโถงสายฝนดับสูญไปแต่แรก แต่พลังสภาวะของห้องโถงหาได้ดับสลายไปด้วยไม่ สถานที่แห่งนี้สมควรต้องมีสมบัติวิเศษที่คอยค้ายันเอาไว้” เจินหลิงเมิ่งดวงตาทอประกายปัญญา
“ยังจะมัวมาพูดพล่ามหาอันใด ไปกันเสียทีเถอะ!” ถานซวีขัดขึ้นอย่างอดรนทนไม่ได้ “ข้าหลงเข้าใจว่าเผ่าอสูรเมื่อครู่จะพอมีฝีมืออยู่บ้างผู้ใดทราบว่าพวกมันอ่อนแอถึงเพียงนี้ จนถึงตอนนี้เรายังไม่เคยเผชิญการต่อสู้อย่างยากลำบากสักครั้ง ข้าว่าสนามประลองสัญลักษณ์ศึกเพียงมีชื่อเสียงเกินจริงเท่านั้น”
ไม่นานมานี้ บุตรแห่งคุนหลุนทั้งสามเพิ่งจะพบพานสามยอดยุทธ์จากเผ่าอสูร แต่ความห่างชั้นของพลังฝีมือนั้นชัดแจ้งยิ่ง พวกมันสังหารฝ่ายตรงข้ามอย่างรวดเร็ว
เนี่ยเฉินไม่ได้กระหายการต่อสู้เช่นถานซวี
