ันรีบรื้อค้นในแหวนมิติของตน ขวดแม่เหล็กวิเศษแทบทั้งหมดล้วนนำออกมาใช้แต่แรก ที่หลงเหลืออยู่เพียงไม่กี่ขวด ในสถานการณ์เช่นนี้เกรงว่าไม่มีประโยชน์อันใด
ไม่ได้ จะต้องมีหนทางอย่างแน่นอน!
จั่วม่อรื้อค้นไปมา พลันมองเห็นทหารยันต์ทองคำดำ อดตบหน้าผากตัวเองไม่ได้ มันไฉนหลงลืมเจ้าผู้นี้ไปเสียได้?
จั่วม่อฉุดลากทหารยันต์ทองคำดำออกมา รีบปั้นสีหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก “เจ้าเฮย อา ดูเอาเถอะ สถานการณ์เลวร้ายยิ่ง!”
ทหารยันต์ทองคำดำกำลังกวาดตามองรอบด้านอย่างงุนงง พอฟังพลันฮึกเหิมขึ้นมาทันที กำหมัดตบอกตัวเองดังปังๆ พลางกล่าวอย่างห้าวหาญ “พี่ใหญ่ ให้ข้าไปจัดการดีหรือไม่? รับรองว่าไม่มีปัญหา! คอยดูข้าฉีกพวกมันเป็นชิ้น ๆ!”
“ฉีกพวกมันเป็นชิ้นๆ?” จั่วม่อสั่นศีรษะ ทำเป็นกล่าวอย่างมีลับลมคมใน “มีวิธีที่เจ้าสามารถจัดการกับพวกมันได้ง่ายดายกว่านั้น!
“วิธีใด?” ทหารยันต์ทองคำดำถามด้วยสีหน้าสงสัยใคร่รู้
จั่วม่อตบเบา ๆ ที่ท้องของทหารยันต์ทองคำดำ “เจ้าเฮย รับประทานพวกมันลงไป! เหมือนกับที่เจ้ารับประทานอาหารตามปกติ หากเจ้าดูดกลืนหมอกขาวทั้งหมดลงไป พวกมันไยมิใช่พ่ายแพ้ไปเอง?”
ทหารยันต์ทองคำดำเหม่อมองอย่างโง่งม ชั่วอึดใจให้หลังค่อยตะกุกตะกักว่า “พี่ใหญ่ หมอกขาวเหล่านี้ไม่อร่อย… …”
“เจ้าเฮย! เจ้าเฮย ดูเสียก่อน นี่เป็นเวลาใด? ไม่มีเวลาไหนจะเหมาะสมต่อการแสดงฝีมือของเจ้าให้เป็นที่ประจักษ์ไปมากกว่านี้อีกแล้ว ขอเพียงเจ้า
