แสดงฝีมือออกมา พวกเราทั้งหมดจะต้องมองเจ้าใหม่ อากุ่ยเจี่ยเจียของเจ้าก็จะพาเจ้าไปรับประทานของอร่อย เจ้าไม่อยากรับประทานพาหนะเมฆาดูบ้างรึ? หากเจ้าสามารถดูดหมอกขาวเหล่านี้ให้แห้งเหือดเรื่องนี้สามารถลองพิจารณาดู… …” จั่วม่อกล่าวด้วยสีหน้าลึกลับ
“เป็นความจริง?” หารยันต์ทองคำดำผู้สัตย์ซื่อโง่งมเบิกตากว้างคึกคักแจ่มใสขึ้นมาทันที “ไม่มีปัญหา! คอยดูข้าดูดกลืนพวกมันจนแห้งตาย!”
มันอ้าปากกว้าง เป็นไปตามคาด หมอกขาวไหลบ่าเข้าไปปากของมันอย่างกับปลาวาฬดูดน้า
จั่วม่อสายตาสอดส่ายไปอีกทาง แค่ตัวเดียวเกรงว่ายังไม่พอ มันกวาดตามองดูเหล่าเจ้าตัวเล็กอื่นๆ เหล่าเจ้าตัวเล็กพากันถอยกรูดอย่างหวาดผวา ในที่สุดสายตาของจั่วม่อกวาดไปพบเจดีย์น้อย ต้องตาลุกวาบขึ้นมาทันที
มันรู้สึกกระหยิ่มใจไม่น้อย เคราะห์ดีที่เกอนำจอมตะกละมามากพอ!
“เจดีย์น้อยเข้ามานี่!”
เจดีย์น้อยลอยเข้ามาด้วยสีหน้าขลาดเขลา
“บุตรอันประเสริฐ ไปดูดกลืนมันให้หมด หมอกนี่เป็นของดี! ลองนึกดูนี่เป็นหมอกที่มาจากยุคบรรพกาล เพียงรับประทานเข้าไปหนึ่งคำ เจ้าจะแข็งแรงสมบูรณ์ไม่เจ็บป่วย พอรับประทานคำที่สอง เจ้าจะหนุ่มแน่นไปตลอดกาล รับประทานคำที่สาม อืมม์… … อ้อ สรุปแล้วนี่เป็นของดี! หมอกบรรพกาลที่กระทั่งเหล่านักรบสัญลักษณ์ศึกยังต้องปวดเศียรเวียนเกล้ามาถึงตอนนี้เกรงว่าต้องแบ่งขายทีละหยดทีละเส้นแล้ว! บุตรอันประเสริฐเจ้าอุตส่าห์มีโอกาสได้รับประทานอย่างไม่อั้น ไม่ควร
