พลาดโอกาสนี้ไป ไฉนยังรี ๆ รอ ๆ? โอกาสทองเช่นนี้จะไม่มีอีกเป็นหนที่สอง!”
จั่วม่อลิ้นลมเต็มไปด้วยเหลี่ยมคู
เจดีย์น้อยก้มหน้าตาตก สีหน้าเจ็บปวดใจ ค่อย ๆ เคลื่อนร่างอวบอ้วนไปข้างหน้าอย่างกล้ากลืนฝืนทน
ปลาหยินหยางบนหน้าผากเริ่มหมุนเบา ๆ ซู่ หมอกขาวในบริเวณโดยรอบเริ่มม้วนโถมเข้าหาปลาหยินหยางอย่างรวดเร็ว ถึงกับเร็วกว่าทหารยันต์ทองคำดำเสียอีก
ทหารยันต์ทองคำดำเหลือบมองเจดีย์น้อยแวบหนึ่ง แล้วแค่นเสียงอย่างไม่ยินยอม มันอ้าปากกว้างขึ้นอีก ถลึงตากลมกว้าง อัตราการดูดกลืนหมอกขาวทวีขึ้นอย่างวดเร็ว
จั่วม่อมองดูด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง
เจ้าพวกคนสายตาแคบสั้นเหล่านั้นจะไปรู้อะไร ตั้งแต่โบราณมาผู้ที่สามารถพิชิตใต้หล้า มีแต่จอมตะกละทั้งนั้น!
ด้วยสองจอมตะกละในมือของมัน มันก็สามารถช่วงชิงใต้หล้า!
… …
โถงสายฝน
ถานซวีตรวจดูซากศพบนพื้นอย่างเย็นชา จากนั้นกล่าวโดยไม่เงยหน้า “เป็นคนจากวัดวาสนาพุทธ ช่างไม่พอมือจริง ๆ”
ถานซวีสุ้มเสียงเต็มไปด้วยอาการดูถูกเหยียดหยาม ซึ่งเรื่องนี้มิอาจโทษว่ามันได้ นับตั้งแต่ค้นพบคนกลุ่มนี้จนกระทั่งสังหารพวกมัน ถานซวีเพียงลงมือได้สองกระบวนท่าเท่านั้น มันรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ในสายตาของมัน พลังเทพของวัดวาสนาพุทธไม่อาจยอมรับได้ อาศัยพลังเทพครึ่ง ๆกลางๆ เช่นนี้ ถึงกับสามารถกลายเป็นรากฐานของสำนักใหญ่จริง ๆ?
นับตั้งแต่ถูกเลือกให้ทำงานนี้ ถานซวีก็เต็มไปด้วยความคาดหวังรอคอย ไม่ต้องเอ่ยถึง
