นี้มีทั้งสิ้นสิบสามชิ้น ทุกชิ้นล้วนแต่เป็นเศษชิ้นส่วนของยุทธภัณฑ์เทพ หลังจากซากโบราณสถานถูกค้นพบได้ไม่นาน ปรมาจารย์พยากรณ์ก็สามารถระบุวันเวลาที่ซากโบราณสถานจะเปิดออก นั่นคืออีกหนึ่งเดือนหลังจากนี้”
“ตราสัญลักษณ์สิบสามชิ้น? ไฉนมีตราสัญลักษณ์มากมายถึงเพียงนี้?” จั่วม่อเผยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่เชิงยิ้ม มองดูเหลาเต๋อกวงตาเขม็ง
ไม่ทราบเพราะเหตุใด รอยยิ้มของจั่วม่อบันดาลให้เหลาเต๋อกวงเย็นเฉียบไปถึงไขสันหลัง มันพยายามสงบใจลงอย่างยากเย็น “เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้เศษชิ้นส่วนยุทธภัณฑ์เทพทั้งสิบสามชิ้นนี้ถูกพบอยู่ในบริเวณโดยรอบซากโบราณสถาน ในตำแหน่งที่แตกต่างกันไป รวมทั้งสิ้นสิบสามแห่ง เก้ามหานิกายพุทธแต่ละแห่งมีอยู่คนละหนึ่งชิ้น ส่วนอีกสี่ชิ้นที่เหลือตกอยู่ในมือผู้ใด ล้วนไม่มีใครบอกได้”
“อาศัยตราสัญลักษณ์สำหรับเข้าสู่ซากโบราณสถานชิ้นหนึ่ง คุ้มค่าพอที่วัดสำเนียงวัชระจะทุ่มเทอย่างสุดกำลังเช่นนี้รึ? ข้าจึงไม่เชื่อ” จั่วม่อสั่นศีรษะ
เหลาเต๋อกวงแตกตื่นลนลานขึ้นมาทันที “ข้อมูลบางส่วนของซากโบราณสถานนั้นถูกเปิดเผยออกมาแล้ว สิ่งอื่นใดอาจยากที่จะบอกได้ในยามนี้ แต่มีสมบัติอยู่ชิ้นหนึ่ง ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ของสิ่งนี้จึงเป็นเหตุผลแท้จริงที่ทำให้วัดสำเนียงวัชระยินยอมทุ่มเทอย่างสุดกำลังโดยไม่สนใจสิ่งใด”
“สมบัติใด?”
?”
“มันคือตัวอ่อนยุทธภัณฑ์เทพโบราณที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์”เหลาเต๋อกวงทวนซ้าด้วยสุ้ม
