่าในสถานการณ์เช่นนี้กลับมีคนย้อนถามพวกมันด้วย แต่ผู้อื่นสีหน้าปกติธรรมดา คล้ายถามไถ่ไปตามเรื่องตามราว ไม่มีทีท่าว่าจะติดใจสงสัยอันใด
มันลังเลอยู่ชั่ววูบ ก่อนจะพยักหน้าพลางกล่าว “มิผิด! ของวิเศษของวัดเราถูกคนขโมยไป เรากำลังตามหามันอยู่” เมื่อนึกถึงว่าภารกิจของมันล้มเหลวไม่เป็นท่า อารมณ์ของมันกลายเป็นขุ่นมัวโดยพลัน ได้แต่โบกมืออย่างกลัดกลุ้ม “สหาย เชิญเถอะ!”
คาราวานพ่อค้าอื่น ๆ รีบออกเดินทางในทันที ราวกับว่าเพิ่งได้รับการละเว้นโทษประหารก็มิปาน
มองดูขบวนคาราวานพากันจากไปอย่างเร่งรีบ ศิษย์ที่เป็นผู้นำมีสีหน้าครุ่นคิด ทันใดนั้นตระหนักถึงสิ่งที่มันมองข้ามไปเมื่อครู่ ผู้อื่นสงบเยือกเย็นเกินไป แม้ทราบว่ามันเป็นใครยังไม่มีทีท่าครั่นคร้ามยำเกรงแม้แต่น้อย
“คนกลุ่มนั้นน่าสงสัยยิ่ง” ศิษย์ร่างผอมสูงผู้หนึ่งก้าวเข้ามา กระซิบเสียงต่า “เหล่าจิ่วบอกว่ามันสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ผิดปกติจากคนเหล่านั้น”
“แรงสั่นสะเทือนที่ผิดปกติ?”
“มิผิด กระชั้นสั้นยิ่ง แต่เหล่าจิ่วยืนยันว่าไม่ใช่คิดไปเองอย่างแน่นอน”
“แรงสั่นสะเทือนที่ผิดปกติไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะซุกซ่อนของสิ่งนั้นไว้” ศิษย์ที่เป็นผู้นำขมวดคิ้วพลางสั่นศีรษะ
“แต่มีความเป็นไปได้สูง ท่านก็รู้ว่าประสาทสัมผัสของเหล่าจิ่วเฉียบไวเหนือธรรมดาเพียงใด”
“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเราสมควรทำอย่างไรศิษย์ที่เป็นผู้นำเริ่มหวั่นไหวคล้อยตาม
“ดูจากทิศทางของพวกมัน ดูเหมือ
