นว่าพวกมันกำลังมุ่งหน้าไปยังวัดดอกบัวสูงศักดิ์ อันดับแรกเราต้องสั่งปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ไปยังวัดดอกบัวสูงศักดิ์เสียก่อน” ศิษย์ร่างผอมสูงกล่าวอย่างเย็นชา “จากนั้นพวกมันก็จะเหลือเส้นทางเพียงสายเดียวให้มุ่งหน้าไป ซึ่งแน่นอนว่าพวกมันไม่อาจไป”
ศิษย์ที่เป็นผู้นำถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย “เส้นทางทะเลดำ!”
จั่วม่อเบื่อหน่ายยิ่ง ทุกคนที่อยู่รอบตัวมันล้วนเป็นพวกคลั่งไคล้การฝึกฝีมือ นอกเหนือจากเหล่าพ่อบ้านผู้ดูแลขบวนคาราวานที่สามารถสนทนาเป็นเพื่อนมัน ผู้อื่นหากไม่ฝึกฝีมือ ก็มีแต่ฝึกฝีมือ
เหวยเสิ้งสองตาหลับพริ้ม จมอยู่ในฌานสมาธิ จงหยูอยู่ในฌานสมาธิหลัวหลีอยู่ในฌานสมาธิ กระทั่งอีกห้าสิบกว่าคนที่มันเลือกเฟ้นมา ก็ล้วนแล้วแต่ขัดสมาธิเข้าฌาน อากุ่ยไม่ได้หลับตา แต่จั่วม่อทราบว่านางไม่จำเป็นต้องหลับตาเข้าฌาน นางสามารถฝึกปรือทั้งอย่างนั้นเลย
การเดินทางยาวไกลอันน่าเบื่อหน่าย สำหรับคนเหล่านี้แทบไม่มีอันใดแตกต่างจากชีวิตปกติของพวกมันในม่ออวิ๋นไห่
คนผู้เดียวที่ไม่ได้ฝึกฝีมือคือเขิงเหลียนเอ๋อร์ แต่เจ้าคนน่าสยดสยองผู้นี้กำลังดื่มชา สีหน้าท่าทีปลอดโปร่งผ่อนคลาย คล้ายเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ข้างทางเป็นนักหนา มิหนำซ้ายังไม่มีทีท่าว่าจะเชื้อเชิญจั่วม่อร่วมดื่มแม้สักจิบเดียว
ที่แท้ผู้ใดเป็นเหล่าป่านกันแน่!
จั่วม่อเดือดดาลใจยิ่ง แต่ต้องยอมรับว่าท่วงท่าสภาวะของคนบางคนไม่ใช่สิ่งที่จะลอกเลียนแบบได้ อันว่าท่วงทำนองเก
