ียจคร้านปลอดโปร่งของเขิงเหลียนเอ๋อร์นี้ จั่วม่อเคยเพียรพยายามลอกเลียนอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีความสำเร็จแม้แต่น้อย
เหล่าพ่อบ้านของขบวนคาราวานพลังฝึกปรือไม่เทียบเท่าจั่วม่อ การเดินทางยาวไกลเคี่ยวกรำพวกมันจนเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า ไม่มีเรี่ยวแรงจะสนทนาเป็นเพื่อนจั่วม่ออีก
จั่วม่อผู้เบื่อหน่ายแทบตาย ได้แต่ปล่อยเหล่าเจ้าตัวเล็กออกมา และเริ่มเล่นกับพวกมันเป็นการฆ่าเวลา นกโง่ย่อมไม่ชายตามองมันแม้แต่แวบเดียว นางเย่อหยิ่งตามปกติ และยิ่งยามนี้พลังของนางรุดหน้าอย่างก้าวกระโดด นางก็ยิ่งภาคภูมิถือดีกว่าเดิม ดวงตาหยิ่งยโสยังคงแฝงเร้นกลิ่นอายอหังการที่คล้ายจะหยามดูแคลนทั่วหล้า
สือผิ่นก็เป็นหนึ่งในพวกคลั่งการฝึกฝีมือเช่นกัน หยางกวงเหนียมอายอยู่บ้าง เจดีย์น้อย เจ้าเพลิงน้อยและเจ้าดำน้อยกลับมีฝีมือในการประจบประแจงจั่วม่อมากที่สุด พวกมันวิ่งเล่นกันอยู่รอบตัวจั่วม่อ คอยประจบเอาใจไม่ห่าง ช่วยให้จั่วม่อสบายอกสบายใจขึ้นไม่น้อย
“ฮะ?”
ทันใดนั้น จั่วม่อรู้สึกหลังมือเจ็บแปลบวูบหนึ่ง มันก้มลงมอง เห็นเจ้าดำน้อยเกาะอยู่บนหลังมือของมัน กำลังใช้ขาสั้น
ในอดีตเจ้าดำน้อยเป็นยอดนักล่าสมบัติตั้งแต่แรก และหลังจากไปชุบตัวในมือของศิษย์น้องเฉิงชั่วระยะหนึ่ง สมควรมีความก้าวหน้าอยู่บ้าง นึกถึงเหล่าวัตถุดิบล้าค่าและจิงสือที่ศิษย์น้องเฉิงล้างผลาญไป จั่วม่อรู้สึกเจ็บปวดใจจนแทบหลั่งน้าตา
“เจ้าดำน้อย เจ้าดำน้อยอันประเสริฐ เจ้าเป็นความ
