นว่าวันนี้ยังไม่มีมูลค่าทางการค้า แต่เป็นขั้นตอนสำคัญที่สุดที่ต้องก้าวผ่านเพื่อความสำเร็จในอนาคต
“เจ้าดำน้อยคงไม่มีเรื่องราวใดกระมัง?” จั่วม่อมองดูเจ้าดำน้อยที่ม้วนตัวช้า ๆ อยู่ในฟองวารี อดถามอย่างห่วงใยไม่ได้
“ท่านหมายถึงเรื่องอันใด?” ฉุนอวี๋เฉิงชะงักกึก
“ข้าหมายถึงว่าจะมีอันตรายต่อชีวิตหรือไม่” จั่วม่ออธิบาย เจ้าตัวเล็กเหล่านี้ติดตามมันมานานปี ซึ่งความจริงจั่วม่อไม่สนใจว่าพวกมันจะแข็งแกร่งหรือไม่ เพียงไม่ต้องการให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันหรืออันตรายร้ายแรงกับพวกมันเท่านั้น
“อันตรายต่อชีวิต?” ฉุนวี๋เฉิงสุ้มเสียงแหบพร่า ใบหน้าแดงก่าลามไปถึงลำคอ มันทำท่าราวกับว่าถูกหยามเกียรติอย่างรุนแรง ตัดพ้อเสียงสั่นพลิ้ว “ที่แท้ในสายตาของศิษย์พี่ ความสามารถของข้าต่าต้อยถึงเพียงนั้น?”
จั่วม่อไหนเลยคาดคิด วาจาที่กล่าวโดยไม่ทันคิดของมันกลับเป็นเหตุให้ศิษย์น้องเฉิงบังเกิดปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ ต้องรีบค้อมกายขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ เฝ้าปลอบโยนด้วยถ้อยคำรื่นหู เพื่อดับเพลิงโทสะของศิษย์น้องเฉิง
เคราะห์ดีที่อารมณ์พิโรธของศิษย์น้องเฉิงมาไวไปไว รอจนพวกมันเดินทางมาถึงบ่อสัตว์ร้ายของเจดีย์น้อย มันก็หลงลืมเรื่องเมื่อครู่ไปหมดสิ้นกลายเป็นตื่นเต้นคึกคักอีกรอบ
“ซึ่งความจริงเจดีย์น้อยแตกต่างจากเจ้าตัวเล็กอื่นๆ เนื่องเพราะมันเป็นอาวุธเวท ทั้งยังเป็นอาวุธเวทเชื่อมวิญญาณของศิษย์พี่ ว่ากันตามหลักการ สำหรับมันศาสตร์วิชา
