มีความบาดหมางส่วนตัว ดังนั้นคำถามของจั่วม่อหันเหหัวเรื่องการสนทนาไปทันที
มันทำท่าลังเลอยู่ชั่วขณะ จากนั้นตอบแบ่งรับแบ่งสู้ “ตามหลักการแล้วสมควรเป็นผลสำเร็จ”
“ตามหลักการ?” จั่วม่อมองทะลุกลอุบายเล็กๆ ของศิษย์น้องทันที
“ข้าก็ไม่ทราบ” ฉุนอวี้เฉิงอาจใช้ลูกไม้เล็ก ๆ ที่เรียบง่ายและเงอะงะอยู่บ้างเพื่อจัดการกับเปาอี้ หรือมิฉะนั้นก็เพื่อให้ได้รับวัตถุดิบมากขึ้น แต่มันไม่เคยโกหก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านที่มันเชี่ยวชาญ “กระบวนการทั้งหมดราบรื่นยิ่ง แต่ข้าไม่มีความเชื่อมั่นในผลลัพธ์ที่จะออกมา เรื่องเช่นนี้ไม่เคยมีผู้ใดเคยทำมาก่อน ข้าไม่อาจหาตัวอย่างอ้างอิงได้ ดังนั้นจะรู้ได้ว่าประสบผลสำเร็จถึงระดับใด ก็ต่อเมื่อผลลัพธ์ออกมาแล้วเท่านั้น”
ฉุนอวี๋เฉิงกริ่งเกรงจั่วม่อจะตั้งความหวังไว้สูงเกินไป เป็นเหตุให้เกิดความผิดหวังอย่างรุนแรงในภายหลัง จึงจงใจเทน้าเย็นราดรดเสียก่อน“ทว่ากระบวนการนี้ไม่อาจเร่งรัด แม้ว่าเจ้าดำน้อยจะจดจำคลื่นแรงสั่นสะเทือนของพลังเทพได้ แต่ปัญหาคือความรู้สึกเฉียบไวต่อพลังเทพ หากไม่มีความรู้สึกเฉียบไวต่อพลังเทพก็ไร้คุณค่าความหมาย อย่างไรก็ตาม ข้าเชื่อมั่นว่านี่เป็นทิศทางที่ถูกต้องในการวิวัฒนาการสำหรับสัตว์ปราณ สัตว์อสูรและพาหนะปิศาจ พลังเทพเป็นวิถีทางที่ดีที่สุด!”
“เจ้าทำได้ดีมาก!” จั่วม่อเชื่อมั่นในความสำเร็จของผู้เป็นศิษย์น้องมันไม่ใช่คนสายตาแคบสั้น ย่อมทราบกระจ่างใจดี สิ่งที่ดูเหมือ
