้ว นางต้องการฝึกปรือทักษะปิศาจ เพียงแต่วิชาที่ข้าเลือกมายังไม่ถูกใจนางเท่านั้น”
“นางต้องการฝึกปรือทักษะปิศาจ?” จั่วม่อตะกุกตะกักถามย้า เรื่องนี้เห็นได้ชัดว่าเกินขีดความสามารถในการจินตนาการของมัน
“มิผิด!” ฉุนอวี๋เฉิงพยักหน้าอย่างจริงจัง จากนั้นกล่าว “ดังนั้นข้าเริ่มเฟ้นหาทักษะปิศาจที่เหมาะสม แต่นึกไม่ถึงว่านางจะพิถีพิถันมากถึงเพียงนี้ ข้านำทักษะปิศาจชั้นยอดสิบกว่าวิชามาให้แก่นาง แต่นางยังคงไม่พึงพอใจ ท่านก็ทราบว่าข้ายุ่งวุ่นวายเพียงใด ไม่มีเวลาจะมัวมาค้นหาวิชาที่เหมาะสมถูกใจนาง ดังนั้นข้าโยนทักษะปิศาจชั้นสูงทั้งหมดที่เรามีอยู่ให้นางไปเลือกเอง”
ฉุนอวี๋เฉิงมีสีหน้าหัวร่อไม่ได้ร่าไห้ไม่ออก “นึกไม่ถึงว่านางถึงกับเลือกออกมาวิชาหนึ่งจริง ๆ”
จั่วม่อสีหน้าประหลาดพิกล “นางเลือกวิชาใด?”
“เฟิ่งหวงร่ายรำเดียวดายวัฏจักรมหาทมิฬ!” ฉุนอวี๋เฉิงกล่าว“หลังจากนั้นข้าอดคิดไม่ได้ หรือว่านางจะเป็นเฟิ่งหวงจริง ๆ แต่ทว่าข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่านกที่มีสายเลือดธรรมดาสามัญตัวหนึ่งจะทะยานขึ้นเป็นเฟิ่งหวง! นี่ไม่มีเหตุผล! ไม่มีเหตุผลเกินไปแล้ว!”
ฉุนอวี๋เฉิงสะบัดศีรษะแรง ๆ ราวกับว่าต้องการสลัดความคิดเหล่านี้ออกไปจากหัว
“เฟิ่งหวงร่ายรำเดียวดายวัฏจักรมหาทมิฬ… …” จั่วม่อตะลึงพรึงเพริดจนพูดไม่ออก
หากความทรงจำของมันไม่ผิดพลาด ทักษะปิศาจวิชานี้ผูเยาเคยบอกว่าไม่มีทางฝึกปรือสำเร็จ!
เจ้านกโง่งมนี้… …
หรือว่านางถูกเฟิ่งหวง
