านเปลวไฟจาง ๆ ออกมาตลอดเวลา
จั่วม่อดวงตาเบิกกว้าง อุทานอย่างตื่นตะลึง “ขนนกเฟิ่งหวง!” (นกฟินิกซ์)
“ท่านรู้จักมันจริง ๆ!” ฉุนอวี๋เฉิงสุ้มเสียงปานละเมอ แม้ว่ามันจะเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วก็ตาม “ในตำนานกล่าวไว้ว่า ขนของเฟิ่งหวงเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต สามารถปลดปล่อยเปลวไฟพิเสษเฉพาะชนิดหนึ่งกระพือปีกหนึ่งครั้ง สามารถเปลี่ยนแผ่นดินเป็นทะเลเพลิง เฟิ่งหวงนิพพานจุติใหม่ ถือกำเนิดพร้อมเปลวไฟ และจะตกตายในกองไฟ”
จั่วม่อเหม่อมองอย่างโง่งม
“ซึ่งความจริงนกโง่ไม่มีสายเลือดของเฟิ่งหวงแม้สักส่วนเสี้ยว นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายจะกลับกลายเป็นเฟิ่งหวงจริงๆ กล่าวตามความสัตย์ ข้าไม่แน่ใจว่าเฟิ่งหวงในตำนานมีลักษณะเช่นนี้หรือไม่ ข้าไม่เคยพบเห็นเฟิ่งหวงมาก่อน แต่ต่อให้นกโง่ไม่ใช่เฟิ่งหวง แต่รับรองว่าไม่ได้อ่อนด้อยกว่าแม้แต่น้อย ที่สำคัญไปกว่านั้น สิ่งที่ร้ายกาจที่สุดของมันกลับไม่ใช่รูปลักษณ์ของเฟิ่งหวงนี้”
จั่วม่อเพิ่งตั้งสติได้ โพล่งถามออกมาทันที “เช่นนั้นเป็นสิ่งใด?”
“เป็นสังขารร่างกายของนาง!” ฉุนอวี๋เฉิงสีหน้าตึงเครียด “สังขารร่างกายของนางแข็งแกร่งทรงพลังและยืดหยุ่นอย่างน่าตระหนก ยังร้ายกาจกว่าสังขารปิศาจใดทั้งหมด ข้าโยนศาสตร์อสูรและเวทวิชามากมายให้แก่นาง นางกลับไม่แยแสสนใจแม้แต่น้อย ต่อมาข้าพบทักษะปิศาจที่น่าสนใจวิชาหนึ่ง จึงนำมาให้แก่นางอีก นางชายตามองแวบเดียว จากนั้นโยนทิ้งไปอีกทาง แต่ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล
