ลียงเวยเหม่อมองอย่างซึมเซา เสียงของเฟ่ยเหลยแม้ดังเข้าหู แต่คล้ายล่องลอยมาจากที่ห่างไกล
“พวกมันล้วนมีพลังฝีมือเด่นล้า แรกเริ่มเดิมทีพวกมันฝึกปรือทักษะปิศาจ จากนั้นค่อยเปลี่ยนมาฝึกปรือพลังเทพ แต่ละคนมีสายเลือดพิเศษเฉพาะ ด้านการฝึกฝีมือบำเพ็ญเพียรยังไม่เคยเผชิญพบอุปสรรคหรือจุดตีบตันมาก่อน ตรงกันข้าม พวกมันรุดหน้ารวดเร็วยิ่ง จวบกระทั่งถึงตอนนี้พวกมันยังคงอยู่ในสภาวะที่รุดหน้าอย่างรวดเร็วดุจก้าวกระโดด สภาพเช่นนี้จะคงอยู่ยาวนานหรือไม่ ขึ้นอยู่กับอายุและพรสวรรค์ของพวกมันแต่ส่วนใหญ่อยู่ในช่วงสามปีถึงสิบปี”
เฟ่ยเหลยสนิทสนมคุ้นเคยกับเด็กหนุ่มเด็กสาวเหล่านี้เป็นอย่างดีเนื่องเพราะเป็นมันเองที่บุกบั่นข้ามขุนเขาทะเล ติดตามค้นหาพวกมันทีละคนและสั่งสอนวิชาความรู้มากับมือ
“หากเทียบกับคนรุ่นราวคราวเดียวกัน พวกมันแต่ละคนล้วนมีพลังฝีมือสูงเยี่ยมอย่างที่ยากจะหาผู้ใดเสมอเหมือน เรียกได้ว่าทัดเทียมกับเหล่าศิษย์สำนักใหญ่หรือตระกูลชั้นสูง เราพยายามรีดเค้นพลังที่มีอยู่ในสายเลือดของพวกมันออกมาทั้งหมด นี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้าพอจะช่วยเหลือ
? มันแม้ไม่ทราบชัดถึงขุมกำลังที่แท้จริงของต้นสังกัดใหม่ของมัน แต่ยังคงล่วงรู้ว่าขุมกำลังลึกลับนี้ไม่มีทางขาดแคลนแม่ทัพบัญชาการศึกมากฝีมือ อย่างน้อยตัวผูผูเองก็เป็นแม่ทัพบัญชาการศึกอันร้ายกาจยิ่งผู้หนึ่ง ไฉนเลยจะมองไม่เห็นคุณค่าของคนรุ่นเยาว์อันโดดเด่นเลิศล้าเหล่านี้ได้
ซึ่งความจ
