แม่ทัพบัญชาการศึก ไม่ใช่คนฝึกสัตว์ร้าย… …
พวกมันได้แต่ลอบคร่าครวญอย่างหวนโหย
แต่ละคนเริ่มสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ตกลงรับงานนี้ หลายคนแทบอยากตัดมือตัวเองทิ้ง มือบัดซบ ไฉนไม่อาจอดทนต่อของรางวัลล่อใจ?
เหลียงเวยแสยะยิ้ม เผยให้เห็นคมเขี้ยวดุจสุนัขป่า ซึ่งคลับคล้ายว่าแต่ละซี่จะชุ่มโชกไปด้วยโลหิต
“นับแต่นี้ไป กองทัพนี้เรียกว่าค่ายหลางโซ่วเชียนไกว้! (ค่ายพิสดารสุนัขป่าพันเศียร)”
“จุดมุ่งหมายของเปี๋ยหานที่แท้คืออะไรกันแน่เฉวียนเพ่ยพยายามสะกดสุ้มเสียงให้เป็นปกติ แต่ผู้ที่รู้จักมักคุ้นกับมัน ยังคงฟังออกถึงเค้าความวิตกกังวลที่แฝงเร้นอยู่ภายใน
รองแม่ทัพคู่ใจของมันสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับมันมานานปี ย่อมสามารถจับเค้าหวาดวิตกในน้าเสียงของมันได้ รองแม่ทัพอดไม่ได้ให้ตื่นตระหนก มันเพิ่งจะเคยเห็นต้าเหรินปราศจากความเชื่อมั่นถึงปานนี้เป็นครั้งแรก หรือว่าเปี๋ยหานร้ายกาจถึงเพียงนั้นจริงๆ
รองแม่ทัพขบคิดชั่วครู่ จากนั้นถามตรง ๆ “ต้าเหรินกังวลใจเรื่องอันใด
แม่ทัพใหญ่เฉวียนเพ่ยผู้นี้รูปร่างสูงโปร่ง ผมเผ้าขาวโพลนทั้งศีรษะมันแม้อายุไม่น้อยแล้ว แต่ท่วงท่าสภาวะสุขุมลุ่มลึก ให้ความรู้สึกเป็นมิตรต่อผู้คน
เมื่อครั้งที่มันกลายเป็นจอมปิศาจด่านไสว้ นับว่ามีอายุไม่น้อยแล้วสูญสิ้นความปรารถนาที่จะประชันขันแข่งกับผู้อื่นอีก เนื่องเพราะเหตุนี้เมื่อถูกเชื้อเชิญให้เข้าร่วมสหพันธ์จอมปิศาจด่านไสว้ มันจึงไม่รีรอลังเลแม้แต่น้อ
