ทำอันชั่วร้ายของศัตรูทำให้มันเดือดดาลทะยานฟ้า
“หากเราไม่อาจอยู่สุขสบาย เช่นนั้นพวกมันก็อย่าหมายว่าจะได้อยู่เป็นสุข! เราจะยอมสูญเสียอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร?” จั่วม่อเค้นเสียงลอดไรฟัน “อาคมหวงห้ามพิทักษ์ค่ายกลเคลื่อนย้ายของพวกเราเมื่อมีปัญหาอาคมหวงห้ามประจำค่ายกลเคลื่อนย้ายของพวกมันไหนเลยจะไม่มีปัญหาที่คล้ายคลึงกันได้ พวกมันเมื่อสามารถแทรกซึมเข้ามาบ่อนทำลาย เราก็สามารถยืมหอกสนองคืนผู้ใช้ ตอบโต้พวกมันด้วยวิธีการเดียวกัน!”ม่ออวิ๋นไห่เคยยอมศิโรราบอย่างง่ายดายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน พอฟังคำกล่าวอย่างเป็นเดือดเป็นแค้นของจั่วม่อ ทุกผู้คนคึกคักขึ้นอักโข ในดวงแท้ที่ทอแววท้อแท้หดหู่พลันลุกโชนด้วยเพลิงพิโรธ
เป็นเพลิงพิโรธที่สามารถเผลาญทุกสรรพสิ่ง!
จั่วม่อพิโรธโกรธกริ้วยิ่งกว่าครั้งใด ๆ ดวงตาโชนแสงแวววามดุจสุนัขป่าในคืนเดือนมืด “พวกมันจะต้องเสียใจที่เริ่มต้นเรื่องนี้!”
“ถูกแล้ว!” สีหน้าดำทะมึนของแม่นางน้อยกลับเป็นปกติ รอยยิ้มคล้ายเด็กชายข้างบ้านสยายกว้างกว่าเดิม “การแทรกซึมบ่อนทำลายในระดับย่อยเช่นนี้ แท้ที่จริงแล้วฝ่ายเราต่างหากที่มีข้อได้เปรียบมากกว่าดินแดนของเราไม่ใหญ่โต ง่ายต่อการระวังป้องกัน ดินแดนของพวกมันต่างหากที่ใหญ่โตมโหฬาร เปิดโล่งอยู่ทุกแห่งหน ยากที่จะป้องกันการแทรกซึมบ่อนทำลายถึงที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันจำต้องมุ่งเป้ามาที่ค่ายกลเคลื่อนย้ายของเรา แต่เราไม่เห็นจำเป็นต้องเฉพาะเจาะจ
