ะอุไปแล้ว… …
ในเวลานี้เอง เปี๋ยหานพลันเอ่ยปาก สุ้มเสียงเย็นยะเยือกเหมือนดั่งทุกครั้ง!
“อาซาเก๋อ”
อาซาเก๋อผู้กำลังขบคิดจนใจลอย รีบลุกพรวดจากที่นั่ง กล่าวอย่างเคร่งขรึม “ผู้น้อยอยู่!”
“กองพันของเจ้าให้ไปยังพื้นที่อาณาจักรรัฐตะวันออก อาณาจักรเรือนกระจ่าง และอาณาจักรขุนเขาตะวันตก หากพบพานกองทัพข้าศึกเจ้าสามารถตัดสินใจเองว่าจะสู้รบหรือไม่สู้รบ”
“เป้าหมายของผู้น้อยคืออะไร?”
“ให้พวกมันรู้สึกถึงแรงกดดัน” เปี๋ยหานคล้ายหวงแหนวาจาล้าค่าดุจทอง
“ทราบแล้ว!” อาซาเก๋อแม้ไม่กระจ่างชัด แต่ยังคงรับคำสั่งอย่างเรียบๆ ร้อย ๆ
“ถังเฟย” เปี๋ยหานหันไปอีกทาง
“อยู่!” ถังเฟยผุดลุกขึ้น สีหน้าขรึมเครียด นางเคยประจักษ์การสู้รบของเปี๋ยหานต้าเหรินด้วยตาตัวเองมาก่อน ในที่นี้อาจมีแต่นางที่เชื่อมั่นในขีดความสามารถของเปี๋ยหานต้าเหรินมากที่สุด
“จุดหมายของกองทัพเจ้าคืออาณาจักรน้าพุตะวันออก!”
เหล่าแม่ทัพนายกองในที่นี้ล้วนมีสีหน้าประหลาดใจ
อาณาจักรน้าพุตะวันออกยิ่งห่างไกลจากอาณาจักรร้อยปราณยิ่งกว่าสามอาณาจักรแรกเสียอีก ดูจากแผนที่อาณาจักรคล้ายไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม ทุกผู้คนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่บุคคลธรรมดาสามัญแต่ละคนขมวดคิ้วนิ่วหน้า ขบคิดว่าจิตเจตนาของเปี๋ยหานต้าเหรินช่างยากจะคาดเดาโดยแท้
เปี๋ยหานคล้ายมองไม่เห็นสีหน้าสับสนงุนงงของเหล่าแม่ทัพนายกองหรือมิฉะนั้นก็ไม่คิดจะอธิบายอันใด เพียงออกคำสั่งต่อไป
