่ออก เส้นผมสั้นตั้งตรงแข็งกระด้างราวเส้นลวด แต่เป็นสีขาวโพลนเกือบทั้งศีรษะ รอยแผลเป็นตัดไขว้บนใบหน้าเป็นรูปกากบาทชวนหวาดสะพรึง ดวงตาสีเทาปราศจากอารมณ์ความรู้สึกทั้งมวล ร่างกายส่วนที่ไม่ได้ถูกปิดบังด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์เกลื่อนไปด้วยรอยแผลเป็นขนาดใหญ่นับไม่ถ้วน เพียงแค่มองดูก็พาให้ผู้คนถึงกับแข้งขาอ่อนยวบ
สองฟากข้างของคนร่างใหญ่ ยืนไว้ด้วยบุรุษใบหน้าถมึงทึงข้างละคนทั้งคู่บนร่างก็ปกคลุมไปด้วยรอยแผลเป็นน่ากลัวเช่นเดียวกัน
“หนี้บุญคุณของบิดาเจ้า ข้าชดใช้หมดสิ้นตั้งแต่แรก” บุรุษร่างใหญ่กล่าวเสียงเย็นเยือก “ข้าต้องเฝ้าพิทักษ์คุกนรกวิญญาณภูต เจ้าไปเสาะหาผู้อื่นเถอะ”
ปัง
เจ้าสำนักซีเซวียนพลันกระแทกคุกเข่าลงบนพื้น เริ่มร่าไห้รำพัน “จงสู ซีเซวียนตกอยู่ในห้วงวิกฤติ ได้โปรดช่วยซีเซวียนด้วย! หากท่านยังไม่ยอมลงมือ ซีเซวียนจะต้องพินาศสิ้น! จงสู หากท่านยินยอมรับปาก ผู้หลานยินดีสละตำแหน่งเจ้าสำนัก”บุรุษร่างใหญ่สีหน้าไร้อารมณ์ กล่าวอย่างไม่แยแส “ส่งแขก”
สองบุรุษที่ยืนสงบเคร่งขรึมอยู่ด้านข้างพลันปลดปล่อยกลิ่นอายฆ่าฟันอันไพศาลดั่งคลื่นยักษ์มหานที โหมซัดใส่เจ้าสำนักซีเซวียนอย่างไม่ออมรั้ง
เจ้าสำนักซีเซวียนร่างสันสะท้าน ฝืนต้านทานกลินอายฆ่าฟันอันเย็นเยียบเสียดกระดูก ชะงักเสียงพิลาปรำพันในบัดดล มันกัดฟันแน่น ร้องโพล่งออกมาสุดเสียง “หากจงสูยินยอมออกจากภูเขา ผู้หลานจะสร้างสุสานให้แก่อวิ๋นจีอย่างสมเกียรติ!”
บึม
