อยท่านจะลืมเลือนอากุ่ยหรือไม่?”
“ไม่มีทาง” มันยิ้มอ่อนแรง มันเองก็แทบจะหมดสิ้นเรี่ยวแรงไม่ต่างกัน
“นายน้อย จดจำไว้ ท่านจะต้องไม่ลืมเลือนอากุ่ย!” ทันใดนั้นอากุ่ยใบหน้าอาบไปด้วยน้าตา เสียงสะอื้นไห้คล้ายล่องลอยมาจากที่ห่างไกล
น้าตาร้อนระอุตกต้องใบหน้าของมัน จิตสำนึกของมันเริ่มเลือนรางแต่ปากยังคงรับคำเสียงอู้อี้
“แน่นอน… …ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะไม่ลืม… …”
